Op 11 januari 1935 werd de Amerikaanse luchtvaartpionier Amelia Earhart de eerste persoon die solo de Stille Oceaan overvloog, en dit van Hawaï naar Californië.
Amelia Earhart werd geboren op 24 juli 1897 in Atchinsons (Kansas), als dochter van de jurist Edwart Earhart, en Amelia Otis. Omdat haar vader alcoholist was werd ze opgevoed door haar grootouders. Als kind was Amelia een tomboy; ze klom in bomen en joeg met een geweer op ratten. Ook verzamelde ze krantenartikelen over vrouwen in mannenberoepen. In 1915 voltooide ze de Highschool, en vanaf 1917 werkte ze als verpleegster van militairen en sociaal-werkster in Boston. In 1919 begon ze met een studie medicijnen aan de Columbia University in New York die ze na een jaar afbrak, waarna ze terugkeerde naar haar ouders in Los Angeles.

In 1920 mocht ze voor het eerst meevliegen in een vliegtuig. Vanaf dat moment wilde ze nog maar één ding: zelf vliegen. Haar vliegcarriere begon in 1921 in Los Angeles , toen ze vlieglessen nam van Neta Snook. Zes maanden later kocht ze met spaargeld en geleend geld haar eerste vliegtuig, een Kinner Airstar, waarmee ze een hoogterecord voor vrouwen vestigde. In 1924 scheidden haar ouders. Ze vertrok met haar moeder naar de oostkust, en om haar moeder een plezier te doen verkocht ze haar vliegtuig en schafte in plaats daarvan een sportwagen aan. Vier jaar later kocht ze een Avro Avian vliegtuig en werd ze de eerste vrouw die een intercontinentale solo-retourvlucht maakte. Vanaf die tijd bleef ze haar eigen snelheids- en afstandsrecords verbeteren, in wedstrijden en in persoonlijke stunts die werden gepromoot door George Palmer Putnam met wie ze in 1931 trouwde.
Haar naam werd bekend in 1932 toen ze de eerste vrouw en de tweede persoon was die solo de Atlantische Oceaan overstak, precies vijf jaar nadat Charles Lindbergh dit deed. Na haar vlucht over de Stille Oceaan begin 1935, vloog ze hetzelfde jaar solo van Los Angeles naar Mexico City en terug naar Newark, New Jersey. In juli 1936 ontving ze een Lockheed 10E "Electra", gefinancierd door de Purdue University, en begon haar vlucht om de wereld voor te bereiden.
Earhart's vlucht zou niet de eerste vlucht om de wereld zijn, maar wel de langste: 29,000 mijl, op een route rond de evenaar. Op 17 maart 1937 vloog ze het eerste gedeelte van haar vlucht, van Oakland, Californië naar Honolulu, Hawaii. Toen ze haar vlucht drie dagen later wilde vervolgen, kreeg ze tijdens de start een lekke band, waardoor ze een grondzwaai maakte. Het toestel was zwaar beschadigd en moest per schip naar Californië worden gebracht om te worden gerepareerd, zodat de vlucht werd afgelast. Earhart waagde een tweede poging vanuit Miami; ze zou deze keer van van west naar oost vliegen. Fred Noonan, een ex-Pan Am piloot, zou haar navigator en enige gezelschap zijn. Ze vertrokken op 1 juni, en na verschillende stops in Zuid-Amerika, Afrika , het Midden-Oosten en Zuidoost-Azië, kwamen ze op 29 juni in Nieuw-Guinea aan. Ze hadden ongeveer 22.000 mijl afgelegd. De resterende 7.000 liep geheel over de Grote Oceaan.
Op 2 juli 1937 stegen Earhart en Noonan op. Hun reisdoel was Howland Island, een klein eiland van een paar mijl lang, 6 meter boven de zeespiegel. Speciaal voor de recordvlucht was op dit eiland een landingsbaan aangelegd. Het eiland lag op 2556 mijl vliegen. Hun laatste positiemelding en visueel contact was na 800 mijl toen ze over de Nukumanu eilanden? vlogen. Een schip van de Amerikaanse kustwacht, de kotter Itasca, lag vlakbij Howland Island, om Earhart's vliegtuig naar het eiland te loodsen.
Maar het werd al snel duidelijk dat Earhart en Noonan weinig praktijkervaring hadden met het gebruik van radionavigatie. De frequenties die Earhart gebruikte waren niet bijzonder geschikt voor het bepalen van de juiste richting, en de ontvangst van de berichten die ze verzond was erg slecht. De laag-frequente zend- en ontvangstapparatuur waarmee de Itasca het vliegtuig had kunnen lokaliseren, had Earhart in Nieuw Guinea achtergelaten. Na zes uur vruchteloze pogingen om een tweezijdige radioverbinding op te zetten, verloor de Itasca alle radiocontact.
Een gezamenlijke zoektocht door marine en kustwacht leverde geen spoor van de vliegeniers of hun toestel op. Earhart en Noonan's lot is sindsdien het onderwerp van veel geruchten en speculaties.
Uit recent onderzoek blijkt dat Earhart na het passeren van de Nukumanu eilanden van haar koers is afgeweken, en zonder het te beseffen naar een punt op 100 mijl ten noordnoordwesten van Howland Island vloog. Een paar uur voor hun verwachtte aankomsttijd heeft Noonan nog wel een zonnetje geschoten, maar zonder een deugdelijke radiopeiling kon de positie van het vliegtuig niet worden bepaald. Onderzoekers veronderstellen over het algemeen dat het toestel toen het geen brandstof meer had in zee is gestort met Earhart en Noolan aan boord.
Een onderzoeksgroep van The International Group for Historic Aircraft Recovery (TIGHAR) stelt echter dat het toestel een noodlanding heeft gemaakt op het eiland Nikumaroro (in het tegenwoordige Kiribati) en dat Earhart en Noolan daar tenslotte zijn omgekomen. Bezoeken aan het onbewoonde eiland hebben enig bewijs opgeleverd dat deze theorie ondersteunt.