De jonge Franse dichter Arthur Rimbaud werd op 20 oktober 1854 geboren te Charleville.
Toen hij zes jaar was verliet zijn vader het ouderlijk huis. Rimbaud kreeg van zijn moeder een strikt religieuze opvoeding. Op zijn zestiende werd zijn eerste gedicht gepubliceerd en liep hij van huis weg om door Frankrijk en België te zwerven. Hij werd door de politie opgepakt en weer naar huis gebracht. Een jaar later ontmoette hij Paul Verlaine. Deze verliet zijn gezin voor Rimbaud en samen vestigden zij zich in Londen. In 1873, te Brussel, wilde Rimbaud de relatie verbreken. Verlaine schoot Rimbaud na een hierop volgend gevecht door de pols. Hierop werd Verlaine gevangen genomen en keerde Rimbaud terug naar het huis van zijn moeder.
In 1873 verscheen "A Season in Hell" een destijds slecht ontvangen spirituele autobiografie. Teleurgesteld gaf Rimbaud het schrijven op en verbrandde hij zijn manuscripten. Rimbaud bestudeerde daarna diverse talen, zoals Duits, Engels, Spaans , Italiaans, Russisch, Grieks en Arabisch. Hij werkte als leraar in Duitsland, lader en losser in Marseille en als militair voor het Nederlandse leger in Sumatra. In 1876 beroofde hij een koetsier in Wenen. De laatste jaren van zijn leven werkte hij voor diverse werkgevers in de import en export handel. Hij handelde in porselein, wapens en slaven. In 1891 kreeg Rimbaud last van pijn in zijn linkerknie. Zijn linkerbeen werd geamputeerd. Arthur Rimbaud overleed aan kanker op 10 november 1891 te Marseille en werd begraven in Charleville.