 De
Amerikaanse striptekenaar Charles Schulz, werd geboren op 26 november 1922.
Schulz werd vooral beroemd
door zijn creatie van de komische strip Peanuts.
De muziek van Schroeder, Snoopy's hondenhok, Snoopy zelf, Linus' dekentje, de
Rode Baron, Lucy's psychiatrische praktijk, Woodstock, baseball, ballen trappen,
the Great Pumpkin, het kleine rosse meisje en de windvliegers verslindende boom.
Die steeds weer terugkerende thema's vormden volgens Charles Schulz, geestelijke
vader van een van de populairste cartoons ooit, de basis van het succes van 'Peanuts'.
De cartoon verscheen in 21 talen en zo'n 2.600 kranten en ruim 75 landen. Van de
1.400 uitgaven (meestal strips) gingen er meer dan 300 miljoen exemplaren over
de toonbank.
Schulz was een van de eerste die aantoonde dat het beeldverhaal in andere media
en cultuurvormen een aanzienlijke rol zou kunnen spelen. In 1965 was zijn 'A
Charlie Brown Christmas Special' de eerste in prime time uitgezonden tv-special.
Twee jaar later werd er off-Broadway 'You're a Good Man, Charlie Brown'
opgevoerd, dat in de annalen van de Amerikaanse theatergeschiedenis geboekt
staat als 'meest geproduceerd', vier bioscoopfilms volgden en in 1970 verschenen
dan de eerste merchandisingproducten, met een miljardenopbrengst als gevolg.
Aanvankelijk werd 'Peanuts' opgebouwd rond de beagle Snoopy en zijn baasje
Charlie Brown, een volgens de cartoonist "spottend jongetje dat snel
transformeerde tot de loser die hij nu is" (Schulz, die zijn schooltijd
omschreef als "een totale ramp", ontleende de naam niet zonder leedvermaak aan
een van zijn leraren). Maar de 'Peanuts'-familie groeide snel. Een jaar later
liet ook het kleine pianospelertje Schroeder zich opmerken en nog een jaar later
dook het optimistische meisje Lucy Van Pelt in Charlies leven op. In 1970 kreeg
ook Snoopy een eigen vriendenkring, bestaande uit een bende vogeltjes, waarvan
Snoopy's favoriet luisterde naar de naam Woodstock. Charles Schulz bleef 'Peanuts'
herontdekken.
 Snoopy,
die later een internationale sterrenstatus kreeg en in de populariteitspoll
sufkop Charlie Brown ver achter zich liet, werd steeds antropomorfer. In 1952
communiceerde hij al met zijn omgeving en publiek via denkballonen, vier jaar
later liep hij plots op twee poten. Volwassenen lieten zich in 'Peanuts' zelden
of nooit opmerken. Charlie, Linus, Violet, Schroeder en Pigpen leken er wel door
hun ouders op te zijn uitgestuurd zelf de wereld te gaan verkennen. Dat
resulteerde in een dubbellagige strip. Kinderen herkenden zich in hun
lotgevallen, maar nog meer was de strip bedoeld voor volwassenen, die op een
ogenschijnlijk simplistische wijze een spiegel kregen aangereikt.
Logisch dus dat de cartoonreeks jarenlang onder de noemer 'de spiegel van de
babyboomgeneratie' gebracht werd. Had Schulz zich eerst voorgenomen 'de
wreedheid van kinderen' aan te kaarten, dan ventileerden zijn (neurotische)
papieren kinderen al snel de volwassen romantiek, angsten, twijfels,
frustraties, woede en vriendschap. Voor de goede verstaander regende het
psychoanalytische situaties. De dubbele gelaagdheid in 'Peanuts' was lange tijd
het onderwerp van ernstige discussies. Lezers vlooiden zelfs ijverig de cartoons
na op filosofische en theologische ideeën en in minstens twee boeken werd dieper
ingegaan op de Christus-figuur die Snoopy was.
Schulz zelf bleef daar uitermate nuchter over. Charlie Brown was een symbool,
zei hij, een soort patroonheilige van de verliezers en onhandige jongens. "Ik
vind het niet gemakkelijk om te discussiëren over een 'boodschap' in mijn
strips. Mijn ideeën zijn in de loop der jaren erg veranderd en nu ga ik iedereen
die meent dat hij de waarheid in pacht heeft, angstvallig uit de weg." Niettemin
gaf Schulz, die bekendstond als een erg religieus, verlegen en gevoelige man,
toe dat in de kaders van zijn cartoonstrips al die tijd onmiskenbaar
autobiografische invloeden geslopen waren. "Als je de cartoons enkele maanden
zou lezen, dan ken je mij", klonk het. De tekenaar zou even filosofisch denken
als Linus, even onzeker zijn als Charlie
Brown en de concurrentie met Lucy's chagrijnigheid aankunnen.
Charles Schulz overleed in februari 2000 aan de gevolgen van kanker, precies één
dag voor de laatste 'Peanuts'-cartoon in de Amerikaanse dagbladen zou
verschijnen. Hij werd 77 jaar. Pittig detail: over de naam 'Peanuts', die
aanvankelijk door het agentschap werd gekozen, was hij niet te spreken. "Ik haat
die naam. Het is de enige in mijn leven waarvan ik spijt heb." De reeks verdween
overigens mee in zijn graf. Jarenlang had hij alles alleen gedaan, zonder ook
maar enige assistent aan te werven. "Dit is mijn ding", gaf hij vlak voor zijn
dood te kennen. "Dit is wat mijn bestaan rechtvaardigt en daar zal niemand aan
raken." |
|
|
|
