Defoe, Daniel (Londen 1660 – aldaar 26 april 1731), Engels romanschrijver en politiek pamflettist, zoon van een slager, James Foe, veranderde in 1703 zijn naam. Hij oefende verschillende beroepen uit, nam deel aan de opstand van James Scott Monmounth en voegde zich in 1688 bij het leger van stadhouder Willem III. Voor hem ook schreef hij het satirische gedicht The true-born Englishman (1701), ter bestrijding van het heersende vooroordeel tegen een niet-Engelse koning. In 1702 verscheen zijn pamflet The shortest way with dissenters, waarin hij, zelf dissenter, ironisch de totale onderdrukking der dissenters eiste. Hij werd enkele maanden gevangengezet, een feit dat blijkbaar diepgaande invloed op zijn leven had. In 1704 richtte hij het tijdschrift The Review op, een voorloper van The Spectator (zie spectatoriale geschriften). Hij was betrokken bij allerlei politieke intriges en werd diverse malen vervolgd wegens laster.
Pas op 59-jarige leeftijd kwam hij tot het schrijven van het boek dat hem beroemd zou maken: The life and strange surprising adventures of Robinson Crusoe (1719), gebaseerd op de avonturen van de zeeman Alexander Selkirk, die zich liet afzetten op het onbewoonde eiland Juan Fernández in de Grote Oceaan. Hiervan werd een journaal opgesteld door Rogers, de man die Selkirk redde. Dit journaal en misschien ook de Beschryvinge van het magtig koningryk Krinke Kesmes van de Zwolse chirurgijn Hendrik Smeeks (1708) werd door Defoe gebruikt. De diepere betekenis ligt in de fysieke en morele strijd van de enkeling tegen de natuur en in zijn uiteindelijke overwinning. In alle talen vertaald, heeft het boek ook geïnspireerd tot imitaties, robinsonades. In de daaropvolgende vijf jaar schreef Defoe nog een groot aantal romans, memoires en journalen, waarvan de bekendste zijn Captain Singleton (1720), Moll Flanders (1722), A journal of the plague year (1722), Colonel Jack (1722); Roxana (1724) en The memoirs of a cavallier (1724; misschien niet van hem). Er staan ruim 250 publicaties op zijn naam.