header_honden

Totaal bezoekers:
Totaal pagevieuws:
Online bezoekers:
 
 
 
   


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

A    B   C    D    E    F    G    H       J    K       M    N    O    P    Q    R    S    T    U    V    W    X       Z

Emile Verhaeren
 

 
   
Émile VerhaerenDe Belgische Franstalige schrijver Émile Adolphe Gustave Verhaeren werd geboren te Sint-Amands op 21 mei 1855 en overleed te Rouen op 27 september 1916.
Verhaeren promoveerde in de rechten (1881) te Leuven, waar hij in 1879 het studentenblad Semaine des Étudiants stichtte. Hij was een tijdlang een van de belangrijkste medewerkers van La Jeune Belgique. Zijn eerste bundel, Les Flamandes (1883), verwekte heel wat deining wegens zijn naturalistische inslag. Daarna volgde een crisisperiode waarin Verhaeren, geobsedeerd door de dood, wellicht zijn beste gedichtenbundels schreef, o.a. Les soirs en Les débâcles (beide 1888) en Les flambeaux noirs (1891), die een belangrijke bijdrage aan het symbolisme leverden. Les apparus dans mes chemins (1891) weerspiegelt de moeizame herwinning van het vertrouwen in de toekomst en de mens. In de bundel Villes tentaculaires (1895) vernietigt de geïndustrialiseerde stad weliswaar het bucolische leven van weleer, maar wordt zij wellicht de smeltkroes waaruit een nieuwe mens wordt geboren. Dit humanitaristische geloof, gedragen door een sociaal en kosmisch gevoel, zingt de dichter uit in een reeks vrij oratorische bundels, o.a. Les visages de la vie (1899), Les forces tumultueuses (1902); La multiple splendeur (1906), Les rythmes souverains (1910) en Les flammes hautes (1917). Verhaeren schreef ook een trilogie met intimistische liefdesverzen (Les heures claires, 1896; Les heures d'après-midi, 1905; Les heures du soir, 1911; heruitg. Les heures, 3 dln., 1978). Hij is tevens de auteur van een reeks kritische studies over letterkundigen en schilders, waarvan de belangrijkste werden gebundeld in Impressions (3 dln., 1926-1928) of in boekvorm uitgegeven (Rembrandt, 1904; James Ensor, 1908; Rubens, 1910). Frankrijk verweet Verhaeren 'sa sauvagerie' (H. Bordeaux); hij werd er pas aanvaard nadat Vlaanderen (dat hij met Toute la Flandre, 5 dln., 1904-1911, in het buitenland bekend maakte), Duitsland, Engeland, Scandinavië en vooral Rusland zijn grootheid en originaliteit erkend hadden. Zijn werk draagt een Vlaams karakter, niet alleen doordat het overwegend Vlaanderen als onderwerp heeft ( 'J'aime violemment le coin de sol où je suis né'), maar ook wegens de felle kleur van de beelden en het dynamische ritme. Het landgoed Caillou-qui-bique te Angre, waar Verhaeren van 1898 tot 1913 vaak verbleef, werd in 1930 gedeeltelijk, in 1970 definitief als museum opengesteld. In zijn geboorteplaats, Sint-Amands, is een Provinciaal Verhaerenmuseum.
 
   

Nieuwe pagina 1



uw eigen startpagina

© copyright WorldwideBase 2005-2009