header_honden

Totaal bezoekers:
Totaal pagevieuws:
Online bezoekers:
 
 
 
   


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

A    B   C    D    E    F    G    H       J    K       M    N    O    P    Q    R    S    T    U    V    W    X       Z

 Federico Fellini
 

 
   
De Italiaanse filmregisseur Federico Fellini werd geboren op 20 januari 1920 in Rimini (Italië).
Fellini regisseerde in de jaren vijftig zijn eerste films. Aanvankelijk stond hij sterk onder invloed van het neorealisme. In zijn latere films verschoof het accent van de sociale werkelijkheid naar de psychologie van de hoofdpersonen, hun fantasieën en obsessies. Zijn voorkeur voor illussies gaat gepaard met een neiging om tegelijk de schijnwereld, o.a. van de Italiaanse aristocratie, de rooms-katholieke Kerk en het platteland, te ontluisteren.
Federico Fellini kreeg zijn opvoeding op een katholiek internaat, waar een strenge discipline heerste. Het verhaal doet de ronde dat Fellini het internaat ontvluchtte door met een rondreizend circus mee te gaan. Vermoedelijk is dit een typisch felliniaanse legende, toe te schrijven aan Fellini`s voorliefde om ook zijn eigen levensgeschiedenis te vermengen met gefantaseerde gebeurtenissen. Deze eigenschap verklaart ook zijn liefde voor de circuswereld, die uit bijna al zijn films blijkt.
In 1937 vertrok Fellini naar Rome, waar hij als journalist, als tekenaar van karikaturen voor een satirisch weekblad en als schrijver van variététeksten zijn brood verdiende. Daarnaast werkte hij mee aan filmscenario`s.
In 1943 trouwde hij met Giulietta Masina (1921-1994), een comédienne, die een rol vertolkte in een door Fellini geschreven hoorspel en later in zes van zijn films een hoofdrol speelde. Met de vader van het neorealisme, Roberto Rossellini, werkte hij aan de scenario`s voor o.a. diens films `Roma, città aperta` (1945), en `Paisà` (1946); hij trad daarbij tevens als assistent-regisseur op.
In samenwerking met Alberto Lattuada maakte Fellini in 1950 zijn eerste film `Luci del varieta` over het wel en wee van een variététheater. Ook in zijn volgende film `Lo sceicco bianco` (1952) bleek hij een eigen weg in het neorealisme te volgen: hij ontluistert de droomwereld van de held uit een fotoroman, en zet de realiteit van het alledaagse Rome af tegen de fantasie. De hoofdpersonen uit `I vitelloni` (1953) zijn jongelui die in dromen compensatie voor hun verveling proberen te vinden. Hoogtepunt van hun schijnwereld is een gemaskerd bal, dat uitloopt op een desillusie.
Na deze film maakte hij `Una agenzia matrimoniale` (een episode uit `Amore in città`, 1953) en `La strada` (1954; bekroond met een Oscar). Dit is het ontroerende relaas van de relatie tussen een onschuldig meisje (Giulietta Masina) en een primitieve zelfzuchtige kermisklant (Anthony Quinn).
Dezelfde confrontatie tussen onschuld en cynisch egoïsme is te vinden in `Il bidone` (1955) en `Le notti di Cabiria` (1957; Oscar). Hoofdpersoon in laatstgenoemde film is het hoertje Cabiria (Giulietta Masina), dat naïef en spontaan op zoek is naar het geluk, maar tot twee keer toe bedrogen wordt als zij besluit `het leven` te verlaten.
`Le notti` vormt de overgang van in opzet vrij kleine films naar de spektakelstukken uit Fellini`s latere periode. Als eerste hiervan regisseerde hij in 1959 `La dolce vita` over de journalist Marcello (Marcello Mastroianni). Deze is gespecialiseerd in schandaaltjes over de aristocratie. In de leegte van het societyleven in Rome verliest hij zijn identiteit.
In `Otto e mezzo` (1963; Oscar) stelde Fellini zijn eigen bestaan als filmregisseur aan de orde. Mastroianni speelt hierin een regisseur die een geplande film in de laatste fase van de voorbereidingen moet afgelasten omdat hij met zijn leven, en daardoor ook met deze film, geen raad weet. Net als in `Giulietta degli spiriti` (Giulietta`s geesten (1965), met Giulietta Masina), gaat het om de bevrijding van de eigen persoonlijkheid, waarbij Fellini in suggestieve beelden angstdromen en obsessies weergeeft.
In 1966 werd Fellini zelf getroffen door de mislukking als regisseur, die hij met `Otto e mezzo` verfilmd had; zijn film `Il viaggio de G. Mastorna` heeft hij niet kunnen voltooien.
Na de episode `Toby Dammit` van het drieluik `Les histoires extraordinaires` (1967), maakte hij in 1969 `Fellini Satyricon`, naar het boek van Petronius over het decadente Rome uit de 1e eeuw na Christus. De als onschuldig getekende hoofdfiguur ondergaat hierin de corruptie van het Romeinse leven.
In de televisiefilm `I clowns` (1970) beleed Fellini nogmaals zijn hartstocht voor het circus.
Met `Roma` (1972) bracht hij een ode aan het Rome dat hem aan het begin van zijn loopbaan inspireerde.
In `Amarcord` (1973; Oscar) greep hij terug naar zijn jeugdjaren in Rimini. Vooral in deze film geeft Fellini zich rekenschap van de functie die de droomwereld (voor de bewoners van deze provincieplaats Rimini) vervult als uitlaatklep in een autoritaire maatschappij, die beheerst wordt door religie of fascisme.
Verder maakte hij o.a. nog `La città della donne` (1980) en het nostalgische `Ginger e Fred` (1985).
In 1992 kreeg hij een ere-Oscar voor zijn gehele oeuvre toegekend.  Fellini overleed in 1993.
 
   

Nieuwe pagina 1



uw eigen startpagina

© copyright WorldwideBase 2005-2009