header_honden

Totaal bezoekers:
Totaal pagevieuws:
Online bezoekers:
 
 
 
   


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

A    B   C    D    E    F    G    H       J    K       M    N    O    P    Q    R    S    T    U    V    W    X       Z

 Hadrianus

 
   
Hadrianus, Publius Aelius (Italica, bij Sevilla, 24 jan. 76 – Baiae 10 juli 138), Romeins keizer van 117 tot 138, werd sinds 85 te Rome opgevoed, ten huize van zijn verre verwant en voogd, de latere keizer Trajanus, wiens achternicht Sabina hij huwde. Hij maakte carrière in het leger, onderscheidde zich in de Eerste en Tweede Dacische Oorlog (101–106) en diende in de Parthische Oorlog (114–117) in de staf van keizer Trajanus. Na diens dood in Cilicia (117) werd officieel bekendgemaakt dat hij Hadrianus, die hetzelfde jaar nog tot stadhouder van Syrië was benoemd, op het laatst als zoon en opvolger geadopteerd had. Mogelijk was dit een manoeuvre van keizerin Plotina, die Hadrianus steeds had begunstigd; in elk geval werd deze door legers en Senaat als zodanig erkend.

Wegens de financiële overbelasting door de oorlog en de joodse opstanden (115–117) in Egypte en Mesopotamië gaf hij Trajanus’ veroveringspolitiek in het oosten en daarmee de reeds geannexeerde provincies Assyria, Mesopotamia en Armenia op. Tevens verving hij Trajanus’ generaals en liet, onderweg naar Rome, een aantal van dezen, wie dit alles niet zinde, op beschuldiging van samenzwering doden (118). Zijn verhouding tot de Senaat, hierdoor al gespannen, verslechterde nog doordat hij een staf van vaste keizerlijke beambten begon te vormen, onder wie veel juristen uit de stand van de equites ( ‘geldadel’). Tot hen behoorde de rechtsgeleerde Publius Salvius Julianus, aan wie hij de definitieve redactie toevertrouwde van de pretorische jurisdictie-edicten: het Edictum perpetuum, dat voortaan als grondslag voor de rechtspraak gold. Ook het Consilium principis (adviserende staatsraad) speelde een steeds grotere rol.

Daar Hadrianus overal persoonlijk het militaire apparaat wilde inspecteren en de toestanden in de provincie leren kennen, reisde hij sinds 121 het gehele Romeinse Rijk door. In Britannia liet hij van 122 tot 128 tegen de Caledoniërs de 117 km lange, gedeeltelijk bewaarde Hadrianuswal tussen het huidige Carlisle en Newcastle bouwen, die als onderdeel van de limes (versterkte grenslinie van het rijk) tot eind 4de eeuw dienst deed. Als filhelleen (spottend Graeculus bijgenaamd) vertoefde hij bij voorkeur in Griekenland, waar hij in Athene de reusachtige Zeustempel, het Olympieion, voltooide. Ook maakte hij reizen in Italië en Sicilië, waar hij de Etna besteeg (126), Judaea, waar Jeruzalem herbouwd werd door de stichting ter plaatse van een Romeinse kolonie Aelia Capitolina (135), Egypte, waar hij zijn geliefde vriend Antinous verloor (130), en Thracië, waar hij Hadrianopolis (Edirne) stichtte (132).

Zijn politiek van gedwongen assimilatie in Palestina lokte de tweede joodse opstand onder leiding van de pseudo-Messias Simon Bar-Kochba uit (132–135), die ontaardde in een uitroeiingsoorlog. Teruggekeerd te Rome, voltooide hij daar zijn Villa Adriana (lustverblijf en openluchtmuseum) bij Tibur (Tivoli) en begon met de bouw van zijn grafmonument, het Mausoleum van Hadrianus (later Castel S. Angelo, Engelenburcht, geheten). In 136 ziek geworden, adopteerde hij, zelf kinderloos, Lucius Ceionius Commodus (vader van de latere keizer Lucius Verus) als zoon en ‘kroonprins’ (caesar); toen deze begin 138 stierf, koos hij als opvolger Titus Aurelius (sindsdien Aelius) Antoninus (weldra bijgenaamd Pius), die hem opvolgde.

Mémoires d'Hadrien (1951) van M. Yourcenar is een ‘reconstructie’ van de verloren gegane gedenkschriften.
 
   

Nieuwe pagina 1



uw eigen startpagina

© copyright WorldwideBase 2005-2009