De Amerikaanse schrijver Horatio Alger werd op 13 januari 1832 geboren nabij Boston, als zoon van een strenge predikant. De jonge Alger was een bijziend, ziekelijk kind met astma. Hij was blijkbaar zo braaf en bedachtzaam dat andere kinderen hem spottend ’heilige Horatio’ noemden. Ondanks een groot tekort aan gezinswarmte deed Alger het goed op school en hij was een van de beste studenten van zijn lichting op Harvard University. Daar kwam hij voor het eerst in aanraking met het ’echte leven’, in eerste instantie via opdringerige hospita’s, later toen de man bij wie hij onderhuurde bijna zijn huis kwijtraakte wegens een hypotheekschuld. Alger won $40 in een opstel-wedstrijd, hielp de man, en erfde van hem in 1860 tweeduizend dollar.

Na college probeerde Alger zich lost te maken van zijn vader. Hij ambieerde een literaire carrière en verdiende zijn eerste dollars door gedichten en artikelen te schrijven voor een klein religieus blad. Toen het failliet ging, ebde Algers rebelse houding weer weg en hij begon toch maar een studie theologie aan Harvard. In 1860 studeerde hij af. De ’heilige Horatio’ bleek echter nog steeds een andere kant te hebben, want terwijl zijn ouders op hem wachtten bij de afstudeerceremonie, was Alger met twee vrienden, en de erfenis van tweeduizend dollar, naar Parijs vertrokken, zoals zovelen voor en na hem op zoek naar ’Literature and Life’.
Later ging Alger naar New York, en mede dankzij Algers werk nam de staat New York in 1874 een wet aan die wreedheid tegen kinderen moest voorkomen; de eerste in het land.
Naarmate Alger meer boeken produceerde, ging de verkoop omhoog en werden de recensies negatiever. Algers boeken werden al snel tamelijk voorspelbaar. In het Alger-scenario gaat het vrijwel altijd om een dakloos en goudeerlijk jongetje, dat gevangen zit in bittere armoede. Wanneer hij even, door toeval, van dichtbij meemaakt hoe een beter leven eruit ziet, stelt hij zichzelf een beter lot ten doel. Met toewijding en hard werken en de hulp van uit het niets opduikende rijke weldoeners boekt hij vooruitgang.
Hij krijgt gratis en voor niets een net pak - de eerste stap naar een respectabel bestaan - en de gelegenheid om zich te wassen. En er wacht altijd wel ergens een fraaie beloning voor een opzienbarende prestatie, zoals het redden van een bankiersdochtertje voor een op hol geslagen paard. De prestaties stellen Algers jonge helden in de gelegenheid te tonen uit welk hout zij zijn gesneden, en dan is de doorbraak al bijna voor elkaar. Rijke lui die dit karakter herkennen moedigen hem aan, stellen hem in de gelegenheid om te leren lezen en schrijven, en uiteindelijk tuimelt het maatje in een onverwacht goede baan.
Hoewel er eensgezindheid bestaat over de geringe literaire kwaliteiten van Algers werk en het verhaal geen verrassingen biedt, krijgt de lezer toch een zwak voor de schrijver. Dat komt door de bijna kinderlijke naïveteit die uit Algers boeken spreekt en een taalgebruik dat zo plechtig is dat het grappig wordt.
Aan het eind van zijn leven waren er honderduizenden exemplaren, zoniet miljoenen, van Algers boeken verkocht. Herdruk na herdruk verscheen en beïnvloedde generaties Amerikanen. Schrijvers als Jack London, Ernest Hemingway en F. Scott Fitzgerald schreven hun eigen literaire versies van ’het succesverhaal’.
Nog steeds hoopt iedere Amerikaan dat ook zijn leven een Horatio Alger Story zal zijn.