Nehru, Jawaharlal (Allahabad 14 nov. 1889 – New Delhi 27 mei 1964), Indiaas staatsman, vader van Indira Gandhi, studeerde aan de beroemde public school van Harrow, daarna natuurwetenschappen aan de universiteit van Cambridge (Trinity College) en rechten te Londen in de Inner Temple. Daarna vertoefde hij enige tijd in de Sovjet-Unie ter bestudering van het systeem van landbouweconomie. Na terugkomst vestigde hij zich in zijn geboorteplaats, waar hij zich al snel een grote faam verwierf als advocaat. Hij werd lid van de gemeenteraad en sloot zich aan bij de door zijn vader opgerichte Swaraj (Home Rule) Partij. In 1918 werd hij lid van het All-India Congress, waarvan hij in de jaren 1929–1930 en 1936–1937 als voorzitter optrad. Nadat Gandhi op het Nagpur Congres de vreedzame non-coöperatie had verdedigd, verliet Nehru de advocatuur voorgoed (1920). Wegens zijn anti-Britse gezindheid, deelneming aan Mahatma Gandhi's zoutactie en andere ongehoorzaamheidsdemonstraties werd Nehru meermalen gevangengezet. Gandhi's poging de huisspinnerij te doen opleven, bevorderde hij door te spreken over het ‘kleed der vrijheid’ (1926). Toen eind 1929 de onderkoning weigerde een rondetafelconferentie bijeen te roepen, besloot de Congres Partij, onder leiding van Nehru, het All-India Congress Committee te machtigen de burgerlijke ongehoorzaamheid (satyagraha) uit te roepen. Na de oorlogsverklaring aan Duitsland (1939) weigerde Nehru deze te erkennen, indien geen onmiddellijke verlening van dominionstatus met uiteindelijke volledige onafhankelijkheid en de instelling van een voorlopige regering werd toegezegd. Op Engelands vage beloften volgde een nieuwe actie; Nehru werd veroordeeld tot vier jaar gevangenschap; in 1941 werd hem gratie verleend. Hervatting van ongehoorzaamheidsacties in 1942 leidde opnieuw tot internering. Na de invrijheidstelling (na de wapenstilstand met Japan) vormde Nehru op verzoek van lord Wavell en vooruitlopend op de Britse onafhankelijkheidsplannen een interimregering, waarvan hij vanaf 2 sept. 1946 als minister-president optrad. De Moslem Liga volgde hem echter niet; met tegenzin stemde Nehru in de creatie van de islamitische staat Pakistan toe (1947). Van de eerste vrije regering van India werd hij premier en minister van Buitenlandse Zaken (tot zijn dood in 1964). Nehru werd een van de voormannen van het neutrale blok. Op de conferenties van niet-gebonden landen speelde hij een prominente rol. Nehru's buitenlandse politiek was erop gericht India een neutrale positie te doen innemen tussen het Westen enerzijds en de communistische machtssfeer anderzijds. Tot zijn grote zorgen behoorden de vooral in de latere jaren van zijn premierschap toenemende vijandelijkheid van de Volksrepubliek China, het slepende Kashmir-conflict met Pakistan en intern de economische situatie (o.a. in verband met de snelle toename van de bevolking) en de rivaliteit tussen en het particularisme van de deelstaten en de politieke groeperingen onderling.