De Zuid-Nederlandse en later Franse zeeofficier Jean Bart werd geboren te Duinkerke op 21 oktober 1650 en overleed te Duinkerke op 27 april 1702. Bart wordt beschouwd als de vermaardste van de Duinkerker kapers.
Nadat Duinkerke in 1662 Frans was geworden, trad Bart, 16 jaar oud, in Nederlandse zeedienst en nam deel aan de tocht naar Chatham. Toen in 1672 de oorlog tussen Frankrijk en Nederland uitbrak, keerde hij terug naar Duinkerke. In Franse dienst onderscheidde hij zich zo, dat hij ondanks zijn niet-adellijke afkomst in 1679 luitenant werd, in 1686 commandant van een fregat en in 1689 commandant van een groot oorlogsschip. Zijn grootste triomfen vierde hij in de Negenjarige Oorlog (1688–1697). Hij bracht de Nederlandse en Engelse handels- en vissersvloten aanzienlijke schade toe. Zelfs legde hij Lodewijk XIV een schriftelijk plan voor tot stelselmatige vernietiging van de Hollandse handel in de noordelijke wateren. Zijn belangrijkste wapenfeiten waren de doorbreking van de vijandelijke blokkade van Duinkerke in juli 1691; de verdediging van de stad tegen Nederlandse en Engelse artillerieschepen, branders en helse machines (sept. 1694 en aug. 1695); het gevecht bij Texel op 29 juni 1694, toen hij een korenvloot uit de Oostzee, die Frankrijk van de hongersnood moest redden, uit de macht van een sterker Nederlands eskader bevrijdde en behouden naar zijn vaderland bracht. Jean Bart onderscheidde zich zowel door persoonlijke moed en aanvoerdersgaven als door strategische en tactische bekwaamheden. Lodewijk XIV verhief hem in 1694 in de adelstand en benoemde hem in 1696 tot eskaderchef te Duinkerke.