De Israëlische politicus Jitschak Rabin werd geboren in Jeruzalem, op 1 maart 1922.
Jitschak, ook Jitsjak of Yitzhak Rabin bezocht een landbouwschool en volgde een militaire opleiding in Groot-Brittannië. Van 1943 tot 1948 was hij commandant in de Palmach. In 1948 was hij bevelhebber van de Harel-brigade die Jeruzalem verdedigde. Hij bleef in het leger en werd stafchef (1964-1968). Aan die laatste functie tijdens de Zesdaagse Oorlog van 1967 ontleende hij zijn militaire reputatie. In 1968 werd hij ambassadeur in Washington. Na zijn terugkeer in 1973 kwam hij als lid van de Arbeiderspartij in de Knesset (jan. 1974). Hij was minister van Arbeid in het kabinet-Meir.
Na het aftreden van premier Golda Meir werd hij tot leider van de Arbeiderspartij gekozen en nam hij op 28 mei 1974 het premierschap over. Tijdens zijn bewind werden bestandsovereenkomsten met Egypte en Syrië gesloten. Mede door corruptieschandalen en de strijd om het leiderschap van de Arbeiderspartij met Sjimon Peres verloor deze partij de verkiezingen van mei 1977. Rabin verloor het leiderschap, maar bleef in de oppositie een belangrijke rol spelen. In het nationale kabinet Sjamir-Peres (1984-1988) was Rabin minister van Defensie. Onder zijn verantwoordelijkheid vond de verdere terugtrekking van het Israëlische leger uit Libanon plaats (1985). Tevens begon de Palestijnse opstand, de Intifadah (1987). De door hem bepleite politiek van de 'ijzeren vuist' leverde niet het beoogde resultaat op. Vanaf 1988 was Rabin weer oppositielid in de Knesset. In 1992 werd hij opnieuw tot leider van de Arbeiderspartij gekozen.
Nadat de Arbeiderspartij bij de verkiezingen van 23 juni 1992 45 parlementszetels had gekregen, trad een maand later een kabinet-Rabin aan. Dit kabinet realiseerde eind 1993 een historisch akkoord met de PLO.
Bij de ondertekening op 13 september 1993 in Washington ontmoette hij voor het eerst in het openbaar PLO-leider Arafat. Samen met Arafat en minister van Buitenlandse Zaken Sjimon Peres werd hij daarvoor in oktober 1994 onderscheiden met de Nobelprijs voor de vrede. In aug. 1994 sloot hij met koning Hoessein van Jordanië een vredesverdrag. Rabin werd op 4 november 1995 na afloop van een grote vredesdemonstratie in Tel Aviv, door de joodse student Yigal Amir neergeschoten.