De Joegoslavisch staatsman Josip Broz Tito werd geboren in Kumrovec op 25 mei 1892 en overleed te Ljubljana op 4 mei 1980.
Tito was afkomstig uit een Kroatisch-Sloveens boerengezin, sloot zich rond 1910, toen hij werkzaam was als metaalbewerker, aan bij de socialistische beweging in Zagreb. Tijdens de Eerste Wereldoorlog geraakte hij in Russische krijgsgevangenschap. In Rusland maakte hij de Oktoberrevolutie mee, waarna hij overging tot het communisme. In 1920 keerde Tito naar Joegoslavië terug en werd beroepsrevolutionair.
Na in 1928 benoemd te zijn tot secretaris van de afdeling Zagreb van de (illegale) Communistische Partij, belandde Tito voor vijf jaar in de gevangenis. Vervolgens werd hij lid van het Politburo van de partij. In 1937, het jaar waarin hij secretaris-generaal van de partij werd, begon hij in opdracht van de Komintern te werken aan een reorganisatie van het partijapparaat. In 1941 nam Tito de wapens op tegen de Duitse en Italiaanse indringers, alsmede tegen binnenlandse tegenstanders. Hoewel substantiële Sovjet-Russische hulp uitbleef, wist Tito als leidende organisator van het verzet uiteindelijk de overwinning te behalen, mede door westerse diplomatieke en militaire steun en omdat hij de nationaliteiten van Joegoslavië een grote mate van autonomie beloofde.
Na de Tweede Wereldoorlog vestigde Tito (1945–1963: premier; sedert 1954 president) snel de alleenheerschappij voor de Communistische Partij. In 1948 kwam het tot een breuk met de Sovjet-Unie. Het feit dat Joegoslavië zich daarna tegen de geweldige pressie van de zijde van de Oostblokstaten wist te handhaven, deed Tito's prestige in binnen- en buitenland sterk toenemen. In 1950 proclameerde Tito arbeiderszelfbestuur in de bedrijven, daarmee een antimodel tegen het stalinisme creërend.
In de internationale politiek streefde Tito naar een ‘blokvrije’ positie (hij was een van de inspiratoren van de conferenties van niet-gebonden landen). Hij aanvaardde economische steun van alle kanten en keerde zich niet alleen tegen de ideologische pretenties van China en Albanië, maar kritiseerde ook het Sovjet-Russische optreden in Hongarije (1956) en Tsjechoslowakije (1968). Binnenslands bestreed Tito o.m. oppositie van Djilas en Rankovic.
Sedert het begin van de jaren zeventig werd het nationaliteitenprobleem weer meer acuut. Tito reageerde daarop in 1974 met de afkondiging van een federale grondwet, waarin de dominante positie van Servië enigszins werd ingeperkt. Hij volgde tegelijkertijd een hardere lijn tegen de oppositie, die o.m. tot uitdrukking kwam in zuiveringen waaraan m.n. Kroatische intellectuelen blootstonden.