Edward II ook genoemd Edward of Carnarvon werd geboren in Carnarvon op 25 april 1284 en overleed in  Berkeley Castle op 21 september 1327. Hij was koning van Engeland van 1307 tot 1327, afkomstiguit het Huis Plantagenet en kwam als vierde zoon van Edward I op de troon wegens overlijden van zijn oudere broers.
In 1308 trouwde hij met Isabella, dochter van Filips IV van Frankrijk. Bij het begin van zijn regering ontsloeg hij de ambtenaren en rechters van zijn vader en vertrouwde de macht toe aan een gunsteling van Franse afkomst, Pier Gaveston, die hij graaf van Cornwall maakte. De Engelse baronnen kwamen in opstand tegen dit bewind en slaagden erin Gaveston te doen verbannen en hem ten slotte te laten vermoorden (1312). Ze dwongen Eduard II het toezicht te aanvaarden van een regeringsraad van 21 baronnen, de Lords Ordainers (1310). In zijn oorlog tegen Schotland leed Eduard de nederlaag van Bannockburn (1314). Hij gaf vervolgens de teugels van het bewind aan een andere gunsteling, Hugh Despenser, en weer kwamen de baronnen in opstand. Ze dwongen Eduard de familie Despenser te verbannen, maar in 1322 verkreeg Eduard de overhand. In 1326 werd hij echter tot troonsafstand gedwongen ten gunste van Eduard III, nadat Isabella en Roger Mortimer in Noord-Engeland waren geland met een Nederlandse scheepsmacht en vele Henegouwse edelen onder bevel van Jan van Beaumont. De adel sloot zich bij hen aan, Eduard sloeg op de vlucht, werd te Neath gevangengenomen en in Berkeley Castle vermoord. Bertolt Brecht en Christopher Marlowe kozen Eduard II als onderwerp voor een toneelstuk.