Koning Frederik I (bijgenaamd Barbarossa) werd geboren in het jaar 1122 en overleed  in Cilicië op 10 juni 1190.
Hij was afkomstig uit het Huis Hohenstaufen, Duits koning van 1152 tot 1190 en keizer van 1155 tot 1190, was een zoon van Frederik II, hertog van Zwaben, die hij in 1147 (als Frederik III) opvolgde. Zijn moeder was Judith, zuster van Hendrik de Trotse, hertog van Beieren, uit het Huis der Welfen.

Op 4 maart 1152 werd Frederik te Frankfurt am Main, niettegenstaande zijn jeugdige leeftijd, door de rijksvorsten eenparig tot koning gekozen als opvolger van zijn oom Koenraad III. De vorsten hoopten hierdoor de geweldige strijd tussen de geslachten der Staufen en der Welfen te doen ophouden. De betekenis van Frederik I ligt hierin dat hij de grondlegger is geweest van een grote staatkundige opvatting, die verre zijn eigen persoonlijke strevingen overtrof. Hij wilde zijn macht in zijn erfgebieden versterken, het geschil met de Welfen regelen, het gezag van het Rijk in het oosten, het noorden en het westen vestigen, de keizerlijke invloed in Italië herstellen en verstevigen (ten opzichte van de paus). Hoe voelde zich in geen geval de mindere van de paus. In zijn politiek werd hij sterk beïnvloed door zijn intelligente, maar weinig scrupuleuze kanselier Raynald van Dassel. Met paus Eugenius III werd het verdrag van Konstanz (23 maart 1153) gesloten. Frederik werd de bondgenoot van de paus, die hem de keizerskroon beloofde. De dood van Eugenius III (8 juli 1153) en van Rogier II, koning van Sicilië (26 febr. 1154), maakte een interventie in Italië noodzakelijk. Vooraleer die tocht te ondernemen, wist Frederik zich in de rug te dekken door de Welfen met voordelen en beloften te paaien. Op 18 juni 1155 werd hij door paus Adrianus IV tot keizer gekroond. In juni 1156 huwde Frederik met Beatrix, de erfdochter van Opper-Bourgondië, waardoor zijn macht in het westen werd uitgebreid. In de Nordmark (Brandenburg) werd de Duitse invloed groter. Silezië werd van Polen losgemaakt en met het Rijk verenigd. Intussen steeg ook de invloed van de keizer in Hongarije. Hij werd in 1157 door de Bourgondische groten gehuldigd op de rijksdag te Besançon. Tijdens de zomer van 1158 ondernam Frederik met een groot leger een tweede tocht naar Italië. Milaan gaf zich reeds in september over.

Na de dood van Adrianus IV (1 sept. 1159) ontstond te Rome een schisma. De kardinalen kozen de verwoede tegenstander van de keizer, kanselier Roland, die de naam aannam van Alexander III (1159–1181). De keizerlijke tegenkandidaat was Victor IV (1159–1164), opgevolgd door Paschalis III (1164–1168) en Calixtus III (1168–1178). Alexander III deed de keizer in de kerkban (1160). Milaan kwam (weer) in opstand. Na een langdurig beleg werd de stad ingenomen en totaal vernield (maart 1162). Gesteund door de paus begonnen de Lombardische steden zich weer te verzetten tegen de keizerlijke politiek. Frederik ondernam eind 1166 een vierde tocht naar Italië; Rome werd ingenomen (juli 1167) en de paus werd verdreven. Toen echter een vreselijke malaria-epidemie het leger teisterde, keerde de keizer in allerijl naar Duitsland terug. De paus profiteerde hiervan om nauwer met de bond der Lombardische steden samen te werken. Bij een vijfde tocht naar Italië (1174–1177) belegerden de Duitsers tevergeefs de stad Alessandria en Frederik moest de Vrede van Montebello sluiten (april 1175). Hij wilde nieuwe troepen uit Duitsland doen overkomen, maar de Welf Hendrik de Leeuw en andere vorsten weigerden hun steun. Zijn leger leed een vreselijke nederlaag te Legnano (29 mei 1176), gevolgd door de nadelige verdragen van Anagni (nov. 1176) en van Venetië (aug. 1177). Na deze mislukkingen kwamen toch ook enkele lichtpunten. Frederik slaagde erin het bondgenootschap tussen de paus en de Lombardische steden losser te maken. Terzelfder tijd ontstonden onderlinge twisten tussen deze steden. Enkele, zoals Milaan, werden zelfs aanhangers van de keizer, die dan ook de gunstige Vrede van Konstanz (25 juni 1183) ermee kon sluiten. In deze periode werd Frederik te Arles tot koning van Bourgondië gekroond (1178) en wist hij ook Provence bij het Rijk te voegen.

Wat zijn binnenlandse politiek aangaat, had de keizer aanvankelijk de Welfen begunstigd om zodoende ook de macht van het Duitse Rijk, vooral aan de oostgrens, te verstevigen. Hendrik de Leeuw, hertog van Beieren en van Saksen, had hem dan ook gesteund bij zijn eerste tochten naar Italië. Hij nam echter niet meer deel aan de tocht van 1166–1167 en weigerde hulptroepen te sturen na de nederlaag van Legnano (1176). Intussen breidde hij zijn eigen macht uit aan de Neder-Elbe. Frederik zag het gevaar. De opstandige hertog werd bij verstek veroordeeld op de rijksdag van Gelnhausen (13 april 1180). Zijn hertogdommen werden verbeurd verklaard; in 1181 werd hij zelfs voor drie jaar uit het Rijk verbannen.