header_honden

Totaal bezoekers:
Totaal pagevieuws:
Online bezoekers:
 
 
 
   


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

A    B   C    D    E    F    G    H       J    K       M    N    O    P    Q    R    S    T    U    V    W    X       Z

 Marcus Aurelius
 

 
   
Marcus Aurelius, Antoninus, oorspronkelijk: Marcus Annius Verus (Rome 20 april 121 (volgens andere bronnen 26 april 121) Ė Vindobona [= Wenen] 17 maart 180), Romeins keizer van 161 tot 180, werd eerst door zijn gelijknamige grootvader en vervolgens (met recht van opvolging, samen met Lucius Verus), nog bij het leven en op verlangen van keizer Hadrianus, door diens troonopvolger, Antoninus Pius, als zoon geadopteerd. Hij huwde in 145 zijn nicht Faustina Minor, dochter van Antoninus Pius, en stelde na diens dood in 161 op eigen gezag zijn adoptiefbroer Lucius Verus (in 169 kinderloos overleden) als medekeizer aan. Onder nominale leiding van de passieve Verus voerden generaals als Avidius Cassius van 163 tot 165 met succes oorlog tegen de Parthen, waarbij zij MesopotamiŽ bezetten en tot in MediŽ doordrongen. Maar in 166 nam het Romeinse leger uit het oosten een besmettelijke ziekte mee terug, die vijftien jaar lang de bevolking van Europa decimeerde. Hetzelfde jaar begonnen de aanvallen van Germaanse volken (vnl. Marcomannen en Quaden) aan de Midden-Donau, die Marcus Aurelius, met tussenpozen, tot zijn dood toe moest afslaan (afgebeeld op de reliŽfs van de Marcus Aurelius-zuil te Rome); een bijna ondraaglijke financiŽle belasting, met algemene verarming was het gevolg. In Voor-AziŽ liet Avidius Cassius zich in 175 tot keizer uitroepen, maar deze werd na drie maanden door zijn eigen troepen gedood.
Hoewel van nature tot studie en een beschouwelijk leven geneigd, toonde Marcus Aurelius, overtuigd stoÔcijn en (incidentele christenvervolgingen ten spijt) humaan wetgever, zich als regent en opperbevelhebber plichtsgetrouw en capabel. Toen hij stierf, volgde Commodus, een van de weinige in leven gebleven kinderen uit zijn gelukkig huwelijk met Faustina, hem zonder oppositie op; naar het later heette, in strijd met een (achteraf geconstrueerd) Ďadoptiesysteemí.
Reeds op zeer jeugdige leeftijd kwam Marcus Aurelius in contact met de filosofie van de Stoa, die zijn leven inhoud zou geven. Als keizer hield hij de laatste tien jaar van zijn leven tijdens zijn lange en zware veldtochten een filosofisch dagboek bij: Ta eis heauton = Aan zichzelf (de titel is niet van de auteur), dat na zijn dood werd uitgegeven. Deze zeer persoonlijke aantekeningen, die niet of nauwelijks geredigeerd en niet gesystematiseerd zijn, doen hem kennen als een van de nobelste figuren uit de klassieke oudheid. De filosoof op de troon zocht en vond in zijn wijsgerige overtuiging verhaal en steun voor de ongemakken van het leven en voor de zware verantwoordelijkheid die zijn hoge positie hem oplegde. Evenals dat van de door hem vereerde Epictetus is ook Marcus Aureliusí stoÔcisme vooral een praktische levensfilosofie.
Een richtsnoer voor het bestaan vindt hij gegeven in de oude stoÔsche spreuk: volg de natuur. De natuur is in laatste aanleg zowel rationeel als goddelijk; de mens kan zich derhalve getroost schikken in het onvermijdelijke en berusten in de anonimiteit van het rationele natuurlijke gebeuren. Dat betekent: leven met de goden, met het goddelijke dat in de natuur zowel als in de mensheid aanwezig is. Voor het innerlijk leven moet men ervan uitgaan dat alleen de rationele vermogens waarde hebben. Aan ons gebruik daarvan kan niemand tornen. Al het andere is eigenlijk irrelevant. Men moet daarom vergevend tegenover zijn medemensen staan, die alleen uit onwetendheid nalaten het goede te doen.
UITG: d. Thomas Gataker, m. Lat. vert. en uitvoerig parallellenmateriaal (1642); d. A.S.L. Farquharson, The meditations of Marcus Aurelius (2 dln., 1944, 21968); W. Theiler, Kaiser Marc Aurel, Wege zu sich selbst (1951; m. Duitse vert. en comm.).
 
   

Nieuwe pagina 1



uw eigen startpagina

© copyright WorldwideBase 2005-2009