Mario Soares werd officieel president van Portugal op 9 maart 1986 en voor een tweede ambstermijn op 9 maart 1991.
Mário (Alberto Nobre Lopes) Soares werd geboren in Lissabon op 7 december 1924. Deze Portugese staatsman en socialist studeerde rechten in Lissabon en Parijs en vestigde zich vervolgens als advocaat in Portugal. Reeds jong was hij actief in de oppositie tegen het rechtse bewind van Salazar en werd herhaaldelijk gearresteerd. In ballingschap in Parijs werd hij secretaris-generaal van de Portugese Socialistische Partij (PSP). Zijn ideaal was een sociaal-democratie naar West-Europees model. Na de Anjerrevolutie van 25 april 1974 keerde hij naar Portugal terug en werd minister van Buitenlandse Zaken, van mei 1974 tot maart 1975, daarna, tot juli 1975 minister zonder portefeuille. In de politieke spanningen die na de Anjerrevolutie ontstonden, speelde Soares een sleutelrol, waarin hij zich verzette tegen de politieke aspiraties van de communisten en van de revolutionaire militairen. In juli 1976 won hij de verkiezingen en werd premier. Zijn minderheidskabinet kreeg met grote sociaal-economische problemen te kampen en viel in dec. 1977. Van januari tot augustus 1978 was Soares premier van een coalitiekabinet van PSP en cdS (christen-democraten). Vervolgens leidde hij de oppositie tot na de verkiezingswinst van de socialistische partij in april 1983: samen met de PSD (sociaal-democratische partij) werd de derde regering-Soares gevormd, die standhield tot juni 1985. Soares bleef aan als premier - op verzoek van president Eanes - tot na de verkiezingen van okt. 1985, waarbij zijn partij een zware nederlaag leed. Na zijn aftreden stelde hij zich beschikbaar voor de functie van president, tot welk ambt hij op 16 februari 1986 gekozen werd. Op 13 januari 1991 werd hij herkozen voor een tweede ambtstermijn, die in 1996 afliep. Hij werd opgevolgd door Jorge Fernando Branco de Sampaio.