header_honden

Totaal bezoekers:
Totaal pagevieuws:
Online bezoekers:
 
 
 
   


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

A    B   C    D    E    F    G    H       J    K       M    N    O    P    Q    R    S    T    U    V    W    X       Z

 Mohandas
(Mahatma) Gandhi

 

 
   
Op 30 januari 1948 werd de leider in India, Mohandas (Mahatma) Gandhi, vermoord.
Ik ben Mohandas Gandhi. Mensen die mij bewonderen noemen me Mahatma 'Grote ziel'. Maar die benaming heeft mij vaak diep gekwetst en aangenaam vind ik hem nooit. Ik ben op 2 oktober 1869 in de Indiase havenstad Porbandar geboren. Mijn vader heette Karamchand en mijn moeder Putlibai en ik was hun jongste kind. Mijn vader was minister-president van enkele kleine staten op het schiereiland Kathiawar van de deelstaat Gujarat van het toenmalige Brits-IndiŽ. Op mijn vroegste foto ben ik zeven, met een vrolijk, lief gezicht, prachtige ogen en heel grote oren. Als kind was ik erg nieuwsgierig en plaagde ik graag.
Op m'n dertiende werd ik uitgehuwelijkt aan de even oude Kasturbai. Wij kregen vier zoons. Dat vroege huwelijk heeft ons veel problemen bezorgd, maar mijn vrouw is voor mij een grote kameraad gebleven. Ik heb er veel aan gedaan om een eind te maken aan de gewoonte van uithuwelijken en te vroeg trouwen.
Ik heb een voorliefde om te experimenteren, eerst in de persoonlijke sfeer met kleding, voeding, lichaamsbeweging en vriendschappelijke contacten, later ook bij maatschappelijke en politieke acties. Mijn autobiografie heet dan ook 'Het verhaal van mijn experimenten met de waarheid'. Tijdens mijn studie rechten in Londen liep ik van huis naar de universiteit om me de kosten van vervoer uit te sparen. Ik ben een goede loper gebleven en heb vele voettochten gemaakt.
In 1893 werd ik jurist in Zuid-Afrika. Blanke Zuid-Afrikanen confronteerden mij op harde wijze met het daar wijd verbreide racisme: ondanks dat ik een eerste klas treinkaartje had, werd ik vanwege mijn donkere huidskleur door een politieagent uit een eersteklascoupť gehaald. Ik begreep dat westerse manieren en kleding me niet zouden beschermen tegen discriminatie op grond van uiterlijk en huidskleur.
Actie was geboden! Mijn eerste stap was de oprichting van een belangenvereniging van IndiŽrs in de Oranje Vrijstaat en Transvaal. Vooral na de Boerenoorlog verslechterde de positie van de IndiŽrs in Zuid-Afrika aanzienlijk. In 1906 ontwikkelde ik samen met anderen een geweldloze strijdmethode, satyagraha, die men 'waarheidskracht' kan noemen. Het is een samenstel van nieuwe en oude actieve vormen van weerstand en non-coŲperatie. Deze had in zoverre resultaat dat in 1914 via een wet aan een aantal grieven tegemoet werd gekomen.
In 1909 maakte ik mijn ideeŽn over zelfbestuur in India bekend. Toen ik terug was in India werd ik de belangrijkste leider tegen de Britse overheersing, waarbij ik - op basis van satyagraha - uitging van geweldloosheid, respect voor de tegenstander, voortdurend zoeken naar waarheid en integriteit, verdraagzaamheid van godsdienst. Mijn strijdmethoden, zoals zelf het goede voorbeeld geven door af te zien van rijkdom, ongehoorzaamheid aan onredelijke wetten, hongerstakingen, het stichten van scholen en werkgemeenschappen, waren op deze uitgangspunten gebaseerd. Anders dan de meeste leiders van het verzet, hield ik me niet bezig met openlijke beschuldigingen aan het adres van de Engelse regering.
Ik stelde hervormingen voor op vele terreinen van het maatschappelijk leven en wilde een eind maken aan de uitwassen van het kaste-stelsel, met name aan de achterstelling van de kastelozen. Om de economische onafhankelijkheid te vergroten, propageerde ik het zelf spinnen van kleren. Mijn kleren waren van zelf gesponnen katoen. Per dag spon ik 183 meter! Hoogtepunt, in 1930, was de 'zoutmars' als protest tegen de hoge Engelse belasting op de verkoop van zout. Er kwam steeds meer internationale belangstelling voor satyagraha. Zo bezocht in 1935 een delegatie van Amerikaanse zwarte leiders mij. De strijd tegen de Engelse overheersing was zwaar. Zoals velen bracht ik lange perioden door in de gevangenis.
Anders dan in de Eerste Wereldoorlog, steunde ik de Engelsen in de Tweede Wereldoorlog niet. In een brief van 1 juli 1942 aan Roosevelt vroeg ik de regering van de VS om 'actieve sympatie' voor India's onafhankelijkheid. Hoewel Roosevelt mijn brief niet beantwoordde, weet ik dat hij en Churchill fundamenteel van mening verschilden over de onafhankelijkheid van mijn land.
Pas met de komst van de Labour-regering na het einde van de Tweede Wereldoorlog werd Brits-IndiŽ opgedeeld in twee onafhankelijke staten: India en Pakistan. Toen direct hierna enorme onlusten tussen hindoes (overwegend wonend in India) en moslims (overwegend wonend in Pakistan) uitbraken, met vele dodelijke slachtoffers, zette ik me geheel in om hieraan een eind te maken. In Calcutta ging ik in hongerstaking om een eind te maken aan het geweld tussen beide bevolkingsgroepen. Ooit heb ik gezegd dat ik wel 125 jaar oud wilde worden. Maar een van mijn tegenstanders, een fanatieke hindoe, verhinderde dat door op 30 januari 1948 vier kogels op me af te vuren.
 
   

Nieuwe pagina 1



uw eigen startpagina

© copyright WorldwideBase 2005-2009