De Italiaanse schilder Paolo Veronese (echte naam Paolo Caliari) werd geboren in Verona in het jaar 1528 en overleed in Venetië op 19 april 1588.
Veronese wordt aanzien als één van de grootsten uit de Venetiaanse School van de 16de eeuw. Hij  verhuisde na zijn leerjaren bij Antonio Badile te Verona waarschijnlijk in 1551 naar Venetië. Zijn vroegste werken dragen sporen van een vooral door Parmigianino geïnspireerde 'maniera', maar al spoedig kreeg zijn naturalistische visie de overhand. De grote Madonna van de familie Pesaro van Titiaan is kennelijk het voorbeeld geweest voor Veroneses Pala Giustiniani (ca. 1552; S. Francesco della Vigna, Venetië). Met dit eerste belangrijke schilderij dat hij in Venetië vervaardigde bewees Veronese zijn voorkeur voor een stijl waarin de realiteit monumentaal en weelderig wordt weergegeven.
Weldra kreeg hij ook de kans om zijn bijzondere gaven te tonen op het gebied van de plafonddecoratie. Zijn in onderaanzicht uitgevoerde allegorische taferelen in de Sala del Consiglio dei Dieci en de Sala dei tre Capi van het Dogenpaleis (1553) bezitten een illusionistische (zie illusionisme) en plastische kracht, die herinnert aan de kunst van Giulio Romano in Mantua, maar in de lichtbehandeling van een feestelijk kleurengamma laten zien hoe Veronese het voorbeeld van Titiaan vertolkte. Beide invloeden kwamen nogmaals op grandioze wijze tezamen in de drie taferelen uit de geschiedenis van Ester op het plafond van de S. Sebastiano (1556) met hun in sterk perspectivische (zie perspectief) verkorting geconstrueerde composities en suggestieve contrasten van licht en donker.
 

De doop van Jezus

Pieta

De vondst van Moses

Gaandeweg verliet hij deze decoratieve en retorische benadering voor een elegantere en harmonischere stijl. In zijn coloriet nam Veronese slechts bij uitzondering de warmbloedige en dramatische kwaliteiten over die hij bij Titiaan kon vinden; het is eerder Lombardisch dan Venetiaans te noemen, zilverig en soms koel van toon, maar uitermate fijngevoelig. Ook in de natuurgetrouwe uitbeelding van kostbare weefsels bereikte hij een ongeëvenaard meesterschap. Zijn grote talent om majestueuze en toch zeer harmonische taferelen op te bouwen, maakte Veronese tot een geniaal schepper van feestelijke en imposante decoraties. De in de jaren zestig tot stand gekomen fresco's van de door Andrea Palladio gebouwde Villa Barbaro te Maser, ten noordwesten van Treviso, getuigen hiervan. Omstreeks dezelfde tijd maakte hij zijn Bruiloft te Kana (Musée du Louvre, Parijs), de eerste van een reeks soortgelijke 'maaltijdvoorstellingen' van zeer grote afmetingen. Hierop zijn in zalen of zuilenhallen talrijke figuren bijeengebracht: de bijbelse hoofdpersonen verdwijnen bijna in de menigte van modieus geklede toeschouwers.
In het zeer omvangrijke oeuvre van Veronese nemen naast de talrijke altaarstukken en de plafonddecoraties in het Palazzo Ducale (behalve de reeds genoemde nog die in de Sala del Collegio, 1575-1577, en de Sala del Maggior Consiglio, 1583), de aparte portretten een betrekkelijk kleine plaats in. Er zijn echter bijzonder fraaie beeltenissen van zijn hand bewaard gebleven, verscheidene ten voeten uit. Zonder veel psychologische diepgang te bezitten, brengen ze op de beschouwer het savoir-vivre van de Venetiaanse patriciërs over. Na 1570 vertoont zijn werk nogmaals veranderingen: coloriet en lichtbehandeling worden warmer en poëtischer, terwijl sommige onderwerpen een geheel nieuwe dramatische interpretatie krijgen, mede dankzij het suggestieve clair-obscur. De invloed van Tintoretto is onmiskenbaar in Veroneses late religieuze werken (bijv. de tragische Kruisiging van ca. 1580; Musée du Louvre, Parijs), terwijl Veroneses mythologische composities, zoals Venus en Adonis (ca. 1580; Prado, Madrid), de volle rijkdom van Titiaans palet bezitten.