Richard I Leeuwenhart werd geboren te Oxford op 8 september 1157 en overleed te Châlus op 6 april 1199. Hij was koning van Engeland van 1189 tot 1199, afkomstig uit het Huis Plantagenet en was de tweede zoon van Hendrik II en Eleonora van Aquitanië. In 1172 werd hij hertog van Aquitanië, waar hij herhaaldelijk strijd moest voeren tegen opstandige edelen. Zelf kwam hij met zijn broers enige keren in verzet tegen zijn vader, terwijl hij ook tegen zijn broer Hendrik streed. Toen Richard na diens dood (1183) kroonprins was geworden, kwam hij opnieuw in strijd met zijn vader. Hij sloot zich zelfs bij Filips II August van Frankrijk aan, met wie hij echter in conflict kwam toen hij zelf koning werd. Kort daarop kwam het tot een vriendschapsverdrag tussen beiden, met het oog op de voorbereiding tot de Derde Kruistocht, waaraan Richard grote sommen besteedde. Tijdens deze kruistocht kwam het tot voortdurende twisten tussen de Engelse en de Franse koning. Toen Filips naar Akko vertrok, verloofde Richard zich met Berengaria van Navarra en vertrok met haar. In 1191 veroverde hij Cyprus, waar hij Berengaria huwde. Daarna keerde hij naar Akko terug, waar hij een belangrijke rol speelde bij de verovering van die stad. Terwijl Filips naar Frankrijk terugging, zette Richard de strijd in het Heilige Land voort, waar hij o.m. op Saladin een grote overwinning bij Arsoef behaalde (7 sept. 1191). Intussen spande Filips na zijn terugkeer met Richards broer, de latere koning Jan zonder Land, tegen Richard samen. Toen Richard dit vernam, sloot hij een bestand met Saladin en trok hij naar Europa terug. Onderweg werd hij door Leopold VI, hertog van Oostenrijk, gevangengenomen. Keizer Hendrik VI eiste Richards uitlevering, gezien zijn betrekkingen met Hendrik de Leeuw en andere vijanden van de Hohenstaufen. Pas nadat hij de keizer als leenheer had erkend en zich tot de betaling van een enorm losgeld had verplicht, werd Richard in het voorjaar van 1194 vrijgelaten.
Na zijn terugkeer in Engeland wist hij Jan zonder Land te onderwerpen, waarna hij opnieuw gekroond werd. Tot 1198 voerde hij verder oorlog tegen Frankrijk. Tijdens het beleg van het kasteel Châlus in Limousin werd hij dodelijk gewond. Hij werd opgevolgd door zijn broer Jan zonder Land.