De Franse staatsman Maximilien de Robespierre  (volledige voornamen: Maximilien Marie Isidore) werd geboren te Arras op 6 mei 1758 en stierf te Parijs op 28 juli 1794.
Robespierre werd geboren als telg uit een verarmde burgerlijke familie, studeerde met een beurs aan het Collège Louis le Grand te Parijs en werd daarna advocaat in zijn geboortestad. In 1789 vaardigde Artesië hem voor de derde stand af naar de Assemblée Nationale. Daar trad hij pas op de voorgrond toen de kwesties van het koninklijk vetorecht en het censuskiesrecht ter discussie kwamen. Als doctrinair volgeling van Jean-Jacques Rousseau wilde Robespierre van beide niets weten. Sindsdien (1790) was hij populair bij de kleine burgerij. In de nu volgende periode kwam hij sterk naar voren in de Jakobijnenclub. Hij voerde een heftige campagne tegen de Girondijnen, in het bijzonder tegen hun streven om het tot een oorlog met de Europese machten te laten komen. Na de gebeurtenissen van 10 augustus 1792 kreeg de revolutie de radicale koers zoals Robespierre die voorstond.
In september 1792 werd hij als afgevaardigde voor Parijs lid van de Conventie. Zijn aanvallen op de Girondijnen bereikten nu hun hoogtepunt. Hij gaf zijn steun aan het streven van de linkerzijde (Montagnards) om het bewind van de Girondijnen door een dictatuur te vervangen. Aan de val van de Girondijnen op 2 juni 1793 had hij geen direct aandeel, maar hij werd de drijvende kracht van het Comité de Salut Public, dat de macht overnam. Zowel in als buiten het Comité kreeg Robespierre te kampen met weerstanden van links en van rechts, resp. de hébertisten en dantonisten, die hij in het voorjaar van 1794 liquideerde. Daarna begon de periode van de Terreur. Door de uitoefening van dictatoriale macht, zich o.m. uitend in het onder de guillotine brengen van vele figuren van wie hij tegenstand verwachtte, maakte hij zich veel vijanden. Wantrouwen wekte ook zijn instelling van een soort algemene natuurlijke eredienst als staatsreligie (met als hoogtepunt het Pinksterfeest van 20 prairial van het jaar III, 8 juni 1794, waarbij hij als een soort opperpriester van de Hemelse Vader en grondlegger van diens Koninkrijk op aarde optrad), die voor hem overigens slechts de religieuze basis van zijn – nog te verwezenlijken – sociaal ideaal betekende. Enkele van zijn ex-medewerkers (o.a. Fouché), bevreesd voor hun eigen leven, verenigden zich met zijn vijanden in het Comité en de rechterzijde van de Conventie.
Toen Robespierre op 27 juli 1794 (9 thermidor) in de Conventie het woord wilde voeren, werd hem dit onmogelijk gemaakt en werd er voor zijn arrestatie en die van zijn trouwste medewerkers (o.a. zijn broer Augustin, St Just en Couthon) gestemd. Namens de commune van Parijs werden de arrestanten voor korte tijd bevrijd, waarna zij door de Conventie buiten de wet werden verklaard en 's nachts opnieuw gevangen werden genomen. De volgende dag werd hij zonder vorm van proces onthoofd.