De Duitse politicus en Nazi leider Rudolf Hess werd geboren in Alexandrië, Egypte, op 26 april 1894  en overleed te Berlijn op 17 augustus 1987.
Hij was de zoon van een lutherse Beier, diende als vrijwilliger in de Eerste Wereldoorlog, trad nadien tot allerlei extreme en antisemitische genootschappen toe, was leerling van Karl Haushofer en werd in 1921 lid van Hitlers NSDAP. Tijdens diens vestingstraf na de putsch van München (1923) fungeerde Hess als zijn secretaris. In 1933 benoemde Hitler hem tot zijn plaatsvervanger (als partijleider); in 1934 werd hij rijksminister. Hoewel Hess in zijn kwaliteit van ‘diadoche’ in de meeste belangrijke kwesties werd geraadpleegd, kreeg hij toch nooit belangrijke opdrachten te vervullen: meer zijn trouw dan zijn bekwaamheid werd door Hitler gebruikt. Op 13 mei 1941 kwam het verbazingwekkende nieuws dat Hess ‘op eigen gelegenheid’ per vliegtuig in Schotland was gearriveerd en per parachute op het landgoed van de hertog van Hamilton was gedaald (waarbij hij een enkel brak). Hess wilde, vermoedelijk op eigen houtje, pogen om een vrede (?) met Groot-Brittannië te bewerkstelligen alvorens Hitler – vijf weken later – de Sovjet-Unie aanviel. Deze opzet bleef zonder enig gevolg. In het Neurenbergs proces tegen de oorlogsmisdadigers speelde deze affaire ook geen rol bij de aanklacht tegen Hess. Hij werd daar tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld (die hij in de gevangenis te Spandau zou doorbrengen). Gedurende het proces en daarna maakte Hess een gestoorde indruk.
Herhaalde pogingen om Hess, die ten slotte als enige overgebleven nazi in de gevangenis te Spandau verbleef, bij wijze van gratie in vrijheid te stellen, werden door de Sovjets resoluut afgewezen. Zijn zelfmoord voltrok zich onder verdachte omstandigheden. Na zijn dood werd de gevangenis te Spandau afgebroken. Zijn sterfdag werd door neo-nazi's aangegrepen voor – van overheidswege verboden – demonstraties, die enkele malen op relletjes uitliepen.