Peres, oorspronkelijk: Persky, Shimon (Visjneva, Wit-Rusland, 15 aug. 1923), Israëlisch politicus van Poolse afkomst, emigreerde in 1934 met zijn ouders naar Palestina. Hij stichtte in 1941 een kibboets en was actief in de socialistische Mapai, de militaire organisatie Hagana en het vakverbond Histadroet, waarvan hij van 1941 tot 1945 secretaris-generaal was. In 1946 kwam hij in het bestuur van de Mapai en sedert 1948 was hij op verschillende niveaus werkzaam bij het ministerie van Defensie, sedert 1959 als hoofd van het departement. Ten gevolge van interne tegenstellingen binnen de Mapai trad hij in 1965 af; hij was medeoprichter en werd secretaris-generaal van een nieuwe partij, Rafi.

Na een hergroepering van de socialistische partijen in de Ma‘arach (1968) kreeg Peres zitting in het tweede en derde kabinet-Meir (1969–1974). In het in 1974 samengestelde kabinet-Rabin werd Peres minister van Defensie en toen Rabin in 1977 aftrad, nam Peres zijn functies – ook het partijleiderschap – over. Hij slaagde er niet in de parlementsverkiezingen van dat jaar tegen de leider van het Likoed-blok, Menachem Begin, te winnen, en werd oppositieleider. Hoewel hij intussen het vertrouwen van de kiezers in zijn partij kon herstellen, leed hij toch bij de verkiezingen in 1981 een nederlaag tegen Begin.

Na de vervroegde verkiezingen in juli 1984 vormde Peres, samen met de Likoedleider Jitschak Sjamir, een kabinet van nationale eenheid. Tot 1986 had Peres hiervan de leiding. Hij trok het Israëlische leger uit het grootste deel van Libanon terug en saneerde de Israëlische economie. In 1986 rouleerde het premierschap en werd Peres minister van Buitenlandse Zaken. Na de verkiezingen van 1988 werd de coalitie onder leiding van Sjamir gehandhaafd, met Peres als minister van Financiën. In maart 1990 kwam het nationale kabinet ten val wegens verdeeldheid over het vredesproces en ging Peres weer in de oppositie. Na de verkiezingen van 23 juni 1992 werd Peres door Jitschak Rabin opgenomen in de regering als minister van Buitenlandse Zaken. Als zodanig bereikte hij in 1993 een historisch akkoord met de PLO (zie Palestijnse Bevrijdingsorganisaties).

Na de moord op Rabin (nov. 1995) nam Peres het premierschap over. Bij de verkiezingen in mei 1996 werd hij echter nipt verslagen door Likoed-leider Benjamin Netanyahu. Vanuit de oppositie bleef Peres pleitbezorger van het vredesproces.