Theresia van Lisieux, eigenlijk: Thérèse Martin, kloosternaam: Thérèse de l'Enfant-Jésus et de la Sainte-Face (Alençon 2 jan. 1873 – Lisieux 30 sept. 1897), Frans heilige, trad met speciale toestemming van paus Leo XIII op vijftienjarige leeftijd in bij de ongeschoeide karmelietessen te Lisieux, waar twee zusters van haar reeds eerder waren ingetreden (een derde zuster volgde een aantal jaren later). In 1890 deed zij haar professie. In 1893 werd zij met de zorg voor de novicen belast. Zij stierf, 24 jaar oud, aan tuberculose. Haar autobiografie, Histoire d’une âme (1898), uit een drietal manuscripten samengesteld en bewerkt door haar zuster Agnès de Jésus, oogstte een overweldigend succes en werd in meer dan veertig talen vertaald.
Theresia's ideaal was de uitbloei van de Godsliefde door de trouw in de dagelijkse ‘kleine dingen’ en een radicale broederlijke liefde. Zij was zeer apostolisch gericht, zag het gebed als een ‘hefboom’ van de wereld, wilde ‘in het hart van de kerk de Liefde zijn’. In de onmacht beklemtoonde zij het blinde vertrouwen in de ‘barmhartige Liefde’ van de Vader. Haar eenvoudige leer, waarin het christelijk volmaaktheidsideaal voorgesteld wordt als realiseerbaar in ieders concrete omstandigheden (haar ‘kleine weg’), heeft een diepgaande invloed uitgeoefend op de christelijke spiritualiteit van de eerste helft van de 20ste eeuw.
Theresia werd in 1925 door Pius XI heilig verklaard en in 1927 uitgeroepen tot patrones van alle katholieke missies. In 1997 werd zij verheven tot kerkleraar. Zij werd een zeer geliefde volksheilige. Feestdag: 1 okt. Haar lichaam rust in de karmel van Lisieux, waar een grote Theresia-basiliek werd gebouwd.