De Belgische politicus en advocaat Wilfried Martens werd geboren te Sleidinge op 19 april 1936. Hij studeerde rechten, notariaat en wijsbegeerte te Leuven, waar hij een leidende rol speelde in de Vlaamse studentenbeweging als voorzitter van het Vlaams Jeugdcomité voor de Wereldtentoonstelling (1957–1958) en als preses van de Vereniging van Vlaamse Studenten (1958–1959) en het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond (1959–1960). Vanaf 1960 was hij actief in de Vlaamse Volksbeweging (VVB). Na in 1962 lid te zijn geworden van de Christelijke Volkspartij, maakte hij vanaf 1965 deel uit van verscheidene ministeriële kabinetten en werd hij in 1967 voorzitter van de CVP-Jongeren en in 1969 lid van de CVP-leiding. Als voorzitter van de CVP (maart 1972 – april 1979) reorganiseerde hij, als een echte manager, zijn partij en loodste hij haar van de ene verkiezingsoverwinning naar de andere. In 1974 werd hij kamerlid voor het arrondissement Gent. Hij was een van de promotoren van het Egmontpact (1977). Sinds april 1979 leidde Martens als eerste-minister onafgebroken, op één uitzondering na (kabinet-Eyskens, april–dec. 1981), vele Belgische regeringen. Na een periode van politieke instabiliteit, gekenmerkt door snel opeenvolgende crises en regeringswisselingen en door een aanzwellende overheidsschuld, voerde hij aan het hoofd van christen-democratisch-liberale kabinetten sinds 1982 een strak saneringsbeleid. De regering-Martens VI viel in okt. 1987 over de Happart-kwestie. Na de daaropvolgende verkiezingen en de langste politieke crisis uit de Belgische geschiedenis, vormde Martens in mei 1988 een CVP-SP-VU-PS-PSC-regering die, voortbouwend op de grondwetsherziening van 1980, de staatsstructuur verder in federale richting wilde omvormen. In 1988 en 1989 kwamen de eerste twee fasen daarvan tot stand, maar de afrondende ‘derde fase’ bleef uit. Eind sept. 1991 maakte een Vlaams-Waals conflict over de beslissingsbevoegdheid inzake de Waalse wapenhandel een einde aan de regering-Martens VIII: de Volksunie verliet de coalitie. Spoedig bleken de verscherpte communautaire tegenstellingen een verdergaande staatshervorming noodzakelijk te maken dan het door Martens beoogde ‘unionistisch federalisme’, gebaseerd op een voorzichtig evenwicht tussen federale en regionale bevoegdheidsniveaus. Na enkele dagen diende de regering-Martens IX dan ook vervroegde verkiezingen uit te schrijven voor een parlement dat opnieuw grondwetgevend zou zijn. Bij die verkiezingen (24 nov. 1991) stelde Martens zich kandidaat in het tweetalige kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Eerder in 1991 was Martens in opspraak gekomen omdat zijn herstelbeleid van de jaren tachtig grotendeels gestuurd zou zijn door niet-politieke figuren uit de christelijke zuil. Op het vlak van de Belgische federale politiek leek hij echter te hebben afgedaan. In 1994 werd hij gekozen als Europees parlementslid en werd hij fractieleider van de Europese Volkspartij (EVP).