De Palestijnse politieke leider Jasir (Yasser) Arafat werd geboren op 24 augustus 1929 in Jeruzalem. Op 3 februari 1969 wordt hij aangesteld als leider van de Palestijnse Bevrijdings Organisatie (PLO).

Arafat studeerde elektrotechniek te Caïro, waar hij als springstoffenexpert ondergronds deelnam aan de strijd tegen Engelsen en Fransen om het Suezkanaal (1956). De tweede Arabisch-Israëlische oorlog (1956) maakte hij mee als luitenant. Vervolgens vestigde hij zich als aannemer in Koeweit. Nadat hij in 1964 zijn bedrijf had verkocht, nam Arafat, ideologisch beïnvloed door de opvattingen van de in 1961 overleden Frantz Fanon en in mindere mate door Mao Zedong en Che Guevara, de leiding op zich van de tot dan toe onbekende guerrillagroep al-Fatah, die hij in korte tijd wist uit te bouwen tot de machtigste Palestijnse guerrilla-eenheid.
Al-Fatah nam geleidelijk de in 1964 opgerichte Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) over en op 3 februari 1969 werd Arafat voorzitter van een nieuw gekozen executief comité van de inmiddels ook enkele andere organisaties overkoepelende PLO, waarna hij als min of meer officieel vertegenwoordiger van de Palestijnen een grote diplomatieke activiteit ontwikkelde, zowel binnen de Arabische wereld als daarbuiten. Op de Arabische topconferentie van oktober 1974 te Rabat werd Arafat vrijwel algemeen als leider van de Palestijnen erkend. In november 1974 verscheen hij als eerste woordvoerder van een bevrijdingsorganisatie in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.
In de Libanese burgeroorlog steunde Arafat de linkse islamitische milities en poogde hij ook zijn eigen militaire machtsbasis uit te breiden. Hierdoor raakte hij niet alleen in conflict met Israël en christelijke Libanese partijen, maar ook met Syrië. Arafat toonde zich een fel tegenstander van de Egyptisch-Israëlische vrede in 1979.
Tijdens de Israëlische invasie in Libanon in 1982 bleven Arafat en de zijnen zich geruime tijd in West-Beiroet verdedigen. Na lange (indirecte) onderhandelingen bereikte de Amerikaanse bemiddelaar Philip Habib de aftocht van Arafat en zijn PLO-strijders uit Beiroet (1 september 1982). Ook omdat Arafat hierna meer toenadering tot de gematigde Arabische Staten (Egypte, Jordanië) ging zoeken, verscherpte zijn conflict met Syrië. In 1983 werd hij daar tot persona non grata verklaard.
Inmiddels was met Syrische steun binnen zijn eigen Fatah-beweging een opstand uitgebroken (de Fatah-dissidenten van Aboe Moessa). Deze opstandelingen, gesteund door Syrië, verdreven Arafat en de zijnen uit de rest van Libanon (december 1983). Hierdoor leek de machtspositie van Arafat af te brokkelen. Door de Palestijnse opstand in de door Israël bezette gebieden (Intifada, 1987) wist Arafat zijn positie echter weer te herstellen.
Kort tevoren (1987) hadden de voornaamste radicale Palestijnse organisaties zich weer onder zijn leiderschap herenigd. In november 1988 gingen zij akkoord met de door Arafat bepleitte erkenning van Israël. Dit verhoogde zijn internationale politieke status. Op 13 december 1988 sprak Arafat een speciale, naar Genève overgeplaatste, zitting van de Algemene Vergadering van Verenigde Naties toe. Toen hij op een persconferentie na afloop daarvan officieel het terrorisme afzwoer, opende dat de weg voor een Amerikaanse toenadering tot de PLO.
Arafat ging in 1991 akkoord met Palestijnse deelname (formeel buiten de PLO om) in de Jordaanse delegatie aan de vredesconferentie in Madrid. Tijdens het vredesproces bereikten PLO functionarissen en Israëlische diplomaten in het geheim in Oslo een beginselakkoord dat op 13 september 1993 in Washington werd getekend door Arafat en de Israëlische premier Rabin waarvoor zij werden onderscheiden met de Nobelprijs voor de vrede.
Volgens het beginselakkoord kregen de Palestijnen autonomie in de Gazastrook en de stad Jericho. Arafat deed daar zijn intocht en vestigde de Palestijnse Nationale Autoriteit.
Bij de eerste Palestijnse verkiezingen in januari 1996 werd Arafat met grote meerderheid tot eerste president gekozen. Sindsdien wordt hij in de hele wereld als officiële gesprekspartner namens de Palestijnen aanvaard.
Ondertussen laaien de gemoederen de laatste jaren in het Midden Oosten terug fel op en vallen er dagelijks slachtoffers door terroristische of zelfmoordacties. De 'vrede' is nog nooit zover zoek geweest ..... .