Een draagbaar toetseninstrument, voorzien van metalen doorslaande tongen, die in trilling worden gebracht door een luchtstroom, opgewekt door het in- en uittrekken van een blaasbalg. De accordeon werd uitgevonden door C.F.L. Buschmann uit Berlijn, die in 1822 patent op het instrument verkreeg.

De accordeon behoort tot de Aerofonen, net zoals de klarinet en de saxofoon, met andere woorden dat zijn instrumenten die een toon voortbrengen door er lucht doorheen te blazen. Bij de accordeon gebeurt het blaaswerk door het intrekken of uitrekken van een 'balg'. De klarinet en de saxofoon hebben maar één rietje nodig om alle tonen te laten horen, terwijl de accordeon voor elke toon twee rietjes heeft; eentje voor het intrekken en eentje voor het uitrekken. We spreken hier niet over een 'rietje', maar over een 'tong'. Door de beweging van de balg ontstaat er druklucht en zuiglucht, waardoor de vrije tong een toon produceert. Deze tongen zijn gemaakt van klokveerstaal en zijn de eigenlijke toonmakers bij de accordeon.

Er bestaan twee soorten accordeons : de knopaccordeon en de pianoklavieraccordeon. De knopaccordeon heeft meer tonen ter beschikking. Het knopklavier is vlak verkrijgbaar of in trapvorm, naar gelang de keuze van de accordeonist. Muzikaal gezien zijn beide instrumenten gelijkwaardig.