header componisten


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

 Benjamin Britten

 

 
   

 

 

 

Britten, (Edward) Benjamin

(Lowestoft, Suffolk, 1913 - Aldeburgh 1976)

Brits componist. Britten wordt algemeen beschouwd als de grootste Engelse componist sinds Purcell. Zijn muziek is het overtuigendst in combinatie met het woord: hij schreef 15 opera's en muziekdramatische werken. Deze vormen, naast een aantal liederencycli en koorwerken, het belangrijkste deel van zijn oeuvre. Brittens muziek kan men eerder als eigentijds dan als nieuw kenmerken.

Leven

Britten studeerde van 1927 tot 1930 bij de componist Frank Bridge, daarna aan het Royal College of Music in Londen bij John Ireland (compositie) en Arthur Benjamin (piano). In de jaren vr de Tweede Wereldoorlog resulteerde zijn samenwerking met een aantal dichters, onder wie W.H. Auden, in enkele series liederen en muziek bij een aantal toneelstukken en filmdocumentaires. Evenals Auden vertrok Britten in 1939 naar de Verenigde Staten; de opvatting dat hij als overtuigd pacifist evenzeer zijn land kon dienen, deed hem in 1942 besluiten naar Engeland terug te keren. In 1947 vestigde hij zich in Aldeburgh (Suffolk), waar het jaar daarop het eerste door hem georganiseerde Aldeburgh Festival werd gehouden. Brittens eerste opera's en zijn belangrijke aandeel in de stichting van de English Opera Group (1947) betekenden een stimulans voor de wederopleving van de operacultuur in het naoorlogse Engeland. Als uitvoerend kunstenaar was Britten bekend als dirigent en als pianist, vooral als begeleider van de tenor Peter Pears, voor wie hij vele werken schreef.

Werken

Internationale erkenning verwierf Britten zich met zijn Variations on a theme of Frank Bridge voor strijkorkest (1937); enkele jaren tevoren had hij in de Simple symphony voor strijkorkest (1934) een aantal jeugdwerken gebruikt. In 1946 ontstond A young person's guide to the orchestra , oorspronkelijk geschreven als muziek bij een filmdocumentaire over muziekinstrumenten. Voor de Russische cellist Rostropovitsj schreef hij de symfonie voor cello en orkest (1963) en de suites voor cello solo (1965 en 1967).

Belangrijker dan de instrumentale muziek zijn Brittens vocale werken. Daarin ontplooit zijn stijl zich het best, gent als deze is op de oude Engelse vocale traditie. Brittens affiniteit met de pozie en zijn gave om tekstdeclamatie en muziek tot n geheel te versmelten, hebben een reeks belangrijke vocale werken doen ontstaan: Les illuminations (1939, op teksten van Rimbaud), Seven sonnets of Michelangelo (1940), de Serenade (1943) en de Nocturne (1958) voor tenor en orkest (beide op teksten van een aantal Engelse dichters), een Te Deum en andere koorwerken, waarvan vooral het War requiem (1963) (met aan de requiemtekst toegevoegde teksten van de in de Eerste Wereldoorlog gesneuvelde Engelse dichter Wilfred Owen) genoemd moet worden, geschreven ter gelegenheid van de inwijding van de nieuwe kathedraal van Coventry.

Brittens opera's behoren tot het internationale repertoire. Na de operette Paul Bunyan (1941) op tekst van W.H. Auden, gecomponeerd in de Verenigde Staten, volgden Peter Grimes (1945), The rape of Lucretia (1946), Albert Herring (1947), The beggar's opera (1948), Let's make an opera (1949; voor kinderen), Gloriana (1953, ter gelegenheid van de kroning van koningin Elizabeth II), The turn of the screw (1954), A midsummer night's dream (1960) en Death in Venice (1973).

In 1957 schiep Britten met Noye's fludde , waarvoor hij de tekst van een oud Engels mirakelspel aanwendde, een muziekdramatisch genre voor kerkelijk gebruik, later gevolgd door de drie `parabels' Curlew river (1964, waarin hij elementen van het Japanse No-spel toepaste), The burning fiery furnace (1966) en The prodigal son (1968).

In Brittens werk zijn vele invloeden aan te wijzen: van Purcell en de oude Engelsen, van Verdi en Mahler, van Berg, Bartk en Stravinsky. Al deze inspiratiebronnen smelten echter in zijn werk samen tot een persoonlijke stijl, die zich het best ontplooide in de niet-absolute muziek: koorwerken, liederen en - vooral - muziekdramatische werken. De titel van Eric Walter Whites boek over Brittens leven en werken is in dit opzicht duidelijk: Benjamin Britten, his life and operas (1970).
 

 
   

Nieuwe pagina 1



uw eigen startpagina

copyright WorldwideBase 2005-2009