header componisten


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

 De jaren 70

 

 
   


 

De jaren zeventig
Popmuziek kreeg een aardse, nuchtere uitstraling, vercommercialiseerde in hoog tempo en groeide binnen enkele jaren uit tot een massa-industrie, waarin geen plaats meer was voor vernieuwing en originaliteit. Of het moest de buitenproportioneel belangrijke rol zijn die imago en aankleding gingen spelen, zoals in extremo tot uiting kwam in de glamrock-trend (David Bowie, Lou Reed, Roxy Music, T. Rex, Slade, Gary Glitter, The Sweet) en bij nieuwe tieneridolen als David Cassidy en The Osmonds. Kortom, afgezien van het zich vanuit de blanke blues ontwikkelende hardrockgenre, waarin het compromisloze, rebelse karakter van de rock 'n roll naar nieuwe, vooral volumineuze hoogten werd gestuwd (Deep Purple, Led Zeppelin, Status Quo), was popmuziek in de jaren zeventig voor een groot deel synoniem met entertainment en escapisme. Easy listening pop (Simon and Garfunkel, The Carpenters) rukte op, fenomenen als MOR (middle of the road-pop) en AOR (adult orientated rock) deden hun intrede: termen die het risicoloze karakter van het merendeel van de popmuziek onderstreepten, belichaamd door supersterren als Abba, Supertramp, Chicago, Rod Stewart, Queen en Elton John. Meer en meer werd een hoge graad van muzikaal- en productietechnische perfectie nagestreefd, zoals bij de progressieve of symfonische rock van groepen als Pink Floyd, Yes en Genesis. De meest geļnspireerde muziek in deze periode werd dan ook gemaakt door artiesten die integriteit, emotie en ambachtelijkheid hoog in het vaandel voerden en vaak al wat langer meeliepen: solisten als Neil Young, Van Morrison, Stevie Wonder en Bob Dylan en groepen als The Band, Little Feat en Steely Dan. Erg oorspronkelijk waren echter ook zij niet; de enige ontwikkeling van betekenis was die in de breedte, wat resulteerde in een veelheid aan stijlintegraties als jazz-rock (Mahavishnu Orchestra), latin-rock (Santana), countryrock (Eagles), folkrock (Fairport Convention), southern rock (Allman Brothers Band) en specifiek zwarte fusies als reggae (Bob Marley and The Wailers), funk (James Brown, Sly and The Family Stone) en disco (Chic, Boney M, Bee Gees). Het was met name deze laatste, louter op de dansvloer gerichte stroming die door menigeen met de algehele vervlakking van de jaren zeventig werd vereenzelvigd en meer in het algemeen ook met de hedonistische levensstijl waarmee zowel platenindustrie als popmuzikant zich omringde.
 
 
   

Nieuwe pagina 1



uw eigen startpagina

© copyright WorldwideBase 2005-2009