header componisten


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

 De jaren 80

 

 
   


 

De jaren tachtig
Pas tegen het einde van de jaren zeventig werd aan deze ontwikkeling een halt toegeroepen door een nieuwe generatie jongeren. Deze new wave, met de agressieve punkstroming (Sex Pistols, The Stranglers, Ramones, The Clash) als breekijzer, ging terug naar de essentie van de rock 'n roll: het zich afzetten tegen de gevestigde orde, ditmaal de popmuziek incluis. En hoewel de commercie zich al snel van het punkfenomeen meester maakte en de harde kern van deze stroming veroordeelde tot een verder voortbestaan in de marge, bleek de new wave onmiskenbaar revitaliserend. Avontuur en creativiteit keerden terug; kleinschaligheid in zowel platenindustrie als live-circuit zorgden voor een frisse wind, die binnen enkele jaren talloze nieuwe originele top-acts opleverde: Blondie, Talking Heads, The Police, Elvis Costello, Joe Jackson, een eindeloze lijst. De energie van de new wave bracht ook stoffige muziekvormen als rockabilly (Stray Cats, The Cramps) en ska (Madness, The Specials) weer tot leven en vormde het hart van nieuwe jaren tachtig-trends als doem (Joy Division, The Sound), blitz (Duran Duran, Spandau Ballet) en synthipop (Depeche Mode, Human League). Laatstgenoemde stroming mocht gelden als bewijs van definitieve acceptatie van elektronica, i.c. synthesizers en computers, in de popmuziek, reden waarom de beoefenaars van de rond 1984 opkomende garage-trend – een revival van het rauwe jaren zestig-geluid à la The Rolling Stones – en zijn latere vertakkingen expliciet als ‘gitaarbands’ werden aangeduid. Een van de grootste vernieuwers van de jaren tachtig was de Amerikaanse duizendpoot Prince, die samen met o.a. Madonna, Bruce Springsteen, U2, Simple Minds, UB40, Dire Straits en Michael Jackson uitgroeide tot megaster.

Uit de ‘underground’ van nieuw en oorspronkelijk talent ontwikkelden zich grote namen als REM, The Pogues, Sonic Youth, Red Hot Chili Peppers, Pixies en Living Colour. Mede doordat steeds meer ‘ouden van dagen’ (Rolling Stones, Neil Young, Bob Dylan) desondanks niet van ophouden wisten c.q. hun toppositie niet prijsgaven, groeiden de jaren tachtig aldus uit tot het kleurrijkste popdecennium tot dan toe. Alle door punk en new wave in de verdrukking geraakte stromingen keerden in verhevigde mate terug, compleet met ontelbare nieuwe vertakkingen, revivals en nieuwe ontwikkelingen als de opkomst van de zgn. wereldmuziek (in het algemeen: alle niet-Westerse popmuziek van authentieke oorsprong, die o.a. Afrikaanse wereldsterren als King Sunny Adé, Franco en Youssou N'dour opleverde), het ontstaan van house (een uiterst monotone vorm van dansmuziek in het verlengde van disco), en de doorbraak van de rap (de gesproken muzikale uitingsvorm van een nieuwe zwarte jeugdcultuur, hip hop). Belangrijke rappioniers waren o.a. Run-DMC, Beastie Boys en vooral Public Enemy, een zeer vernieuwende groep wier militante gedrag en shockerende uitlatingen haar een uiterst controversiële reputatie opleverden in de traditie van de lijn Elvis Presley – Rolling Stones – Sex Pistols. Rap, met commerciële geweldenaars als M.C. Hammer en Vanilla Ice, en hardrock (c.q. de extremere variant, heavy metal) met giganten als Van Halen, Whitesnake, Guns N' Roses, Bon Jovi en Metallica, groeiden begin jaren negentig uit tot de meest succesvolle popgenres tot dan toe, paradoxaal genoeg in een tijd waarin het aantal stromingen, substijlen en 'crossovers' omvangrijker was dan ooit.

 
 
   

Nieuwe pagina 1



uw eigen startpagina

© copyright WorldwideBase 2005-2009