Schnebel, Dieter

(geb. Lahr, Baden 1930)

Toonaangevend Duits componist. Schnebel studeerde theologie en filosofie (1949-1955) en daarnaast muziektheorie en musicologie. In 1955 promoveerde hij in Tübingen op Studien zur Dynamik A. Schönbergs. Van 1957 tot 1976 was hij predikant achtereenvolgens te Kaiserslautern, te Frankfurt am Main en te München. Daarna was hij tot 1995 hoogleraar experimentele muziek en muziekwetenschap te Berlijn.

Zijn werk stond eerst onder invloed van de Weense School, maar evolueerde al snel naar aleatorische technieken, waarbij duur en verloop aan de uitvoerenden worden overgelaten. Als uiterste consequentie reduceerde Schnebel iedere muzikale reproductie tot geluid. Hij behoort zonder twijfel tot de origineelste avant-gardisten. Zijn oeuvre, dat varieert van een grote symfonie tot kamermuziek voor solo-instrumenten en zowel fonetische muziek, `zichtbare muziek' als `meta-muziek' (met alleen klanken), omvat Analysis (1953; voor snaarinstrumenten en slagwerk), Amn (1958; voor zeven vocale groepen), Glossolalie 61 (1961; voor 3 à 4 spreekstemmen en 3 à 4 instrumentalisten), Visible music II (1962; voor één dirigent), Ki-no (1967; nachtmuziek voor diaprojectors en toehoorders) en Maulwerk (1974; voor articulatieorganen en reproductieapparaten), Sinfonie X (1992; voor groot orkest), Languido für Bassflöte und Live-Elektronik (1993).