Martin, Frank

(Genève 1890 - Naarden 1974)

Zwitsers componist. Martin was een leerling van de componist Joseph Lauber in Genève. In 1911 werd voor het eerst een werk van hem uitgevoerd. Zijn eerste composities stonden nog geheel onder invloed van componisten als Franck en Fauré. Later werk toont invloeden van Ravel, maar geleidelijk kwam een hoogst oorspronkelijk eigen geluid tot klinken in zijn werk, een geluid dat hem tot een van de meest markante componisten van zijn generatie maakte. De soms haast agressieve strijdvaardigheid van de avant-gardisten was hem volkomen vreemd. Zijn muziek is mannelijk en beminnelijk tegelijkertijd, diep menselijk, sterk bewogen, maar niet dramatisch of geëxalteerd.

Wereldvermaardheid bezorgde hem zijn Petite symphonie concertante voor klavecimbel, harp, piano en 2 strijkorkesten (1945). Vervolgens werden ook andere werken door het publiek ontdekt, o.a. zijn kamermuziek en het grootse lijdensoratorium Golgotha (1948). Tot Martins overige orkestwerken behoren: verschillende Ballades voor solo-instrumenten en orkest, concerten, o.a. met klavecimbel en met blazers, en etudes voor strijkorkest. Daarnaast schreef hij liederen, waarvan vele met orkestbegeleiding, koorwerk (cantates als Le vin herbé , 1941, In terra pax , 1944, Cinq chansons d'Ariel , 1950), balletten, toneelmuziek en opera's (o.a. Der Sturm , 1955).

Gedurende vele jaren van zijn leven was Martin tevens als pedagoog werkzaam. Lange tijd werkte hij nauw samen met Émile Jaques-Dalcroze. Vanaf 1946 woonde hij in Nederland (Naarden).