Sarti, Giuseppe

(Faenza 1729 - Berlijn 1802)

Italiaans componist. Sarti studeerde waarschijnlijk bij Padre Martini en/of bij Valotti. Daarna werd hij organist aan de dom te Faenza (1748-1751) en in 1752 theaterdirecteur. Na het succes van zijn eerste opera, Pompeo in Armenia (1752), ging hij naar Denemarken, waar hij van 1755 tot 1775 te Kopenhagen hofdirigent was. Van 1775 tot 1779 was hij directeur van het conservatorium te Venetië, waar Cherubini bij hem studeerde. Daarna werd hij kapelmeester aan de dom te Milaan. In 1784 volgde hij Pasiello op als hofcomponist te Sint-Petersburg. Hij stierf tijdens een reis naar Italië.

Sarti was o.a. erelid van de Petersburger Academie voor Wetenschappen, op grond van de uitvinding van een apparaat waarmee men de trillingen van muzikale tonen kon `tellen' (op basis van het stroboscoopeffect). Hij stelde de toon a' definitief op 432 Hz (Petersburger kamertoon).

Hij was een zeer vruchtbaar componist, die zijn vermaardheid ontleende aan zijn overwegend ongecompliceerde opera's, waaronder Il rè pastore (1753), Farnace (1776), Achille in Sciro (1779), Giulio Sabino (1781), Gli amanti consolati (1784), Armida e Rinaldo (1786), Kastor und Pollux (1786), Natsjalnoje Oepravlenije Olega (Het begin van Olegs heerschappij ; 1790), op tekst van Catherina II, Les Indiens et l'Anglaise (1794), Der Ruhm des Nordens (1794) en Enea nel Lazio (1799). Daarnaast schreef hij een oratorium, kerkmuziek (waaronder een requiem en een Te Deum voor koor, orkest, klokken en kanonnen) en instrumentale muziek.