Henkemans, Hans

(Den Haag 1913 - Nieuwegein 1995)

Nederlands pianist, componist en psychiater. Henkemans studeerde medicijnen te Utrecht, en vanaf zijn eerste studiejaar ook piano en compositie, bij o.a. Van den Sigtenhorst Meyer. Na zijn opleiding tot psychiater, koos hij voor de muziek en nam les bij Willem Pijper, die grote invloed op hem heeft gehad. Als briljant vertolker van Mozart en Debussy was hij in de jaren vijftig internationaal bekend. In 1969 beëindigde hij zijn solocarrière wegens een zwakke gezondheid.-

Zijn instrumentale composities waren vaak succesvol, maar na de Notenkrakersactie (1969) nogal controversieel. Voor de Tweede Wereldoorlog schreef Henkemans een symfonie (1934), drie pianoconcerten, twee vioolsonates en drie strijkkwartetten. Na de oorlog werd hij bekend met zijn Passacaglia en gigue voor piano en orkest (1942). Ook componeerde hij Primavera voor 12 instrumenten (1944), Bericht aan de levenden voor declamatie, koor en orkest (1965), Tre aspetti d'amore voor koor en orkest (1968), de opera Winter cruise (1979) en concerten voor fluit (1946), viool (1950) altviool (1954), harp (1955) en hoorn (1981). Daarnaast instrumenteerde hij de pianopreludes van Debussy. Van stromingen als atonaliteit, dodecafonie of serialiteit moest hij niets hebben; hij deed ze af met de term `soniek'. Over zijn leven als pianist schreef hij Daar zit je dan... . (1961). In 1981 promoveerde hij op het proefschrift Sublimatiestoornissen bij kunstenaars .