Henze, Hans Werner

(geb. Gütersloh 1926)

Duits componist. Henze was een leerling van o.a. Wolfgang Fortner in Heidelberg en René Leibowitz in Parijs. Op negentienjarige leeftijd werd hij repetitor aan de Opera te Bielefeld. Reeds drie jaar later werd hij benoemd tot muzikaal leider van het Deutsches Theater te Konstanz. In 1950 kreeg hij de algehele leiding van het Hessisches Theater te Wiesbaden, welke functie hij tot 1953 bekleedde. Sindsdien werkte hij zelfstandig, als componist en als dirigent, voornamelijk van eigen werken. Zijn zeer uitgebreide oeuvre omvat een groot aantal orkestwerken (symfonieën, concerten, waaronder een dubbelconcert voor hobo en harp, een concert voor contrabas en een concert voor viool) en opera's: Das Wundertheater (1948), Boulevard Solitude (1951), König Hirsch (1955/1963), Der Prinz von Homburg (1959), Elegie für junge Liebende (1961), Der junge Lord (1965), Die Bassariden (1965), Don Chisciotte (1976), Die englische Katze (1983) en Das verratene Meer (1990). Verder schreef Henze balletten, waaronder Labyrinth (1951), Der Idiot (1952), Undine (1956) en Orpheus (1978), koorwerken en kamermuziek.

Liever dan krampachtig en voortdurend vast te houden aan één stijlmiddel, werkte Henze met het totaal van alle middelen die de huidige componist ter beschikking staan. Zo schreef hij zowel tonale als atonale en seriële muziek, in een expressieve stijl. Het resultaat van deze werkwijze is zelden een aarzelende, weifelachtige muziek of een stijlloze mengeling van technische ingrediënten, maar eerder een warmbloedig en rijk genuanceerd totaal, waarnaar men geboeid kan luisteren. Daarnaast legde Henze zich toe op het schrijven van muziek die ook voor amateurs en leerlingen uitvoerbaar is.