Schulz, Johann Abraham Peter

(Lüneburg 1747 - Schwedt 1800)

Duits componist en muziektheoreticus. Schulz studeerde in Berlijn bij Johann Kirnberger, en vestigde zich in 1773 in Berlijn als leraar. Hij was er van 1776 tot 1778 dirigent van het Franse theater, en werkte daarna van 1780 tot 1787 als hofcomponist en dirigent te Rheinsberg, bij prins Hendrik van Pruisen. Hierna was hij nog tot 1795 hofdirigent te Kopenhagen, waar hij het Deense muziekleven bijzonder stimuleerde. Na zijn pensionering verhuisde hij weer naar Berlijn.

Schulz is vooral belangrijk als liedcomponist. Hij behoorde tot de Eerste Berlijnse School en ontwikkelde het volkslied tot kunstlied. Van zijn Lieder im Volkston (4 delen) werd Der Mond is aufgegangen (tekst Matthias Claudius) zeer bekend. Verder schreef hij opera's (o.a. Le barbier de Séville , 1786), oratoria, geestelijke koorwerken en pianostukken. Tot zijn geschriften behoren: Grundsätze zum Gebrauch der Harmonie , (1773) en Entwicklung einer neuen und leichtverständlichen Musiktabulatur , (1788).