Andriessen, Louis (Joseph)

(geb. Utrecht 1939)

Nederlands componist. Andriessen behoort tot de derde generatie van een belangrijke Nederlandse componistenfamilie en is een vooraanstaand figuur in het Nederlandse muziekleven. Als componist is hij een eclecticus, die invloeden van vele stijlen in zijn composities integreert. Het experimenteren met, en onderzoeken van stijlen wordt door hem gezien als (persoonlijke) vernieuwing. Belangrijke inspiratiebronnen zijn Bach, de Franse componisten van begin 20e eeuw, jazz en bebop.

Andriessen kreeg compositielessen bij zijn vader, Hendrik Andriessen. Dankzij het behalen van een compositieprijs kon hij bij Luciano Berio studeren (1962-1965). Aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag kreeg hij les van Kees van Baaren. Rond 1970 maakte hij deel uit van de Notenkrakers, een groep componisten die zich verzetten tegen het conservatisme in het Nederlandse muziekleven. In 1978 werd hij docent aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Als componist bouwde hij een internationale reputatie op; zijn werk werd onderscheiden met o.a. de Matthijs Vermeulenprijs (1992) en het 3M-Muzieklaureaat (1993).

Omdat Andriessen grote waarde hecht aan direct contact met musici, richtte hij twee ensembles op: De Volharding (in 1972) en Hoketus (in 1976). Hiermee wilde hij een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van speel- en compositietechnieken, en wilde hij musici uitdagen. De staat (1976) luidde in dit opzicht een nieuw tijdperk in. Het stuk kent een opvallende combinatie van instrumenten: piano's, harpen, basgitaren, en close harmony-zanggroepen gecombineerd met blazers. Het is groots van opzet; formalisme wordt gecombineerd met spontaniteit en intuïtie, Amerikaans minimalisme met Hollandse nuchterheid.

Andriessen heeft veel belangstelling voor het theater. Hij werkte mee aan de anti-imperialistische opera Reconstructie (1969) - samen met Reinbert de Leeuw, Peter Schat, Jan van Vlijmen en Misha Mengelberg. Ook werkte hij samen met o.a. (film)regisseur Peter Greenaway (Rosa, a horse drama, 1994, en Writing to Vermeer, 1999) en regisseur Robert Wilson (De materie, 1989). Verder schreef hij orkestwerken (Contra tempus, 1968), vocale werken (De tijd, 1981, De Stijl, 1985, M is for Man, Music, Mozart, 1991 ) en kamermuziek (Facing death, in opdracht van het Kronos Kwartet, 1991). In samenwerking met Elmer Schönberger schreef hij over Stravinsky het boek Het apollinisch uurwerk (1983).