Schoeck, Othmar

(Brunnen am Vierwaldstättersee 1886 - Zürich 1957)

Zwitsers componist en dirigent. Schoeck studeerde aan het conservatorium van Zürich en in Leipzig bij Max Reger. Van 1909 tot 1917 was hij koordirigent te Zürich, daarna leidde hij tot 1944 de symfonieconcerten in Sankt Gallen. Hij werd vooral beroemd als liedcomponist. Zijn oeuvre omvat ruim 400 liederen, o.a. voor de zangers Ilona Durigo en Felix Loeffel de cycli Elegie (1923), Lebendig begraben (1926), Gaselen (1923) en Unter Sternen (1941-1943). Goethe, Uhland, Heine, Hesse, Mörike, Lenau en Eichendorff behoren tot de dichters die hij verklankt heeft. Daarnaast schreef hij 8 opera's en andere theaterwerken, zoals Don Ranudo de Colibrados (1919), Venus (1920), Penthesilea (1925), Massimilla Doni (1935) en Das Schloss Dürande (1939); voorts orkestwerken, concerten, koorwerken en kamermuziek (2 strijkkwartetten, 3 vioolsonates, een sonate voor basklarinet en piano).