header componisten


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

Philip Glass
 

 
   



 



Philip Glass

(geb. Baltimore 1937)

Amerikaans componist. Glass wordt gezien als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de minimal music. Deze muziek, die hij eind jaren zestig, begin jaren zeventig samen met zijn landgenoten Riley, La Monte Young en Steve Reich ontwikkelde, berust op enkele korte motieven die heel geleidelijk ten opzichte van elkaar verschuiven en, tijdens eindeloze herhalingen, subtiele wijzigingen ondergaan. In zijn werken combineert Glass een westers klankidioom met oosterse compositietechnieken, ritmiek en thematiek.

Aan de universiteit van Chicago studeerde Glass aanvankelijk filosofie en wiskunde, maar na voltooiing van beide studies koos hij alsnog voor een muziekstudie aan de Julliard School of Music in New York (1956-1962). Vervolgens nam hij les bij Nadia Boulanger in Parijs. In deze stad kwam hij in contact met Indiase klassieke muziek en de sitarspeler Ravi Shankar. Vooral de genuanceerde ritmiek van deze muziek maakte zo'n grote indruk op hem dat hij een tijdje tabla (een percussie-instrument) ging studeren. Na studiereizen naar Noord-Afrika, de Himalaya-regio en India (1966) vestigde hij zich uiteindelijk in New York.

Glass besloot in zijn muziek voortaan oosterse ritmepatronen te integreren. In 1967 richtte hij zijn eigen Philip Glass Ensemble op, met elektrisch versterkte blaasinstrumenten, waarmee hij tussen 1969 en 1975 acht Europese tournees maakte.

Zijn naam als componist vestigde hij met de opera Einstein on the beach (1976). Tot zijn overige opera's behoren: Satyagraha (1980; over het leven van Gandhi in Zuid-Afrika), Akhnaten (1983), The making of the representative for planet 8 (1984-1986, naar Doris Lessing), The juniper tree (1987), The fall of the house of Usher (1988), Hydrogen jukebox (1990), The voyage (1992) en Monsters of grace (1998, een 3D-opera, die bekeken moet worden met 3D-brillen). Verder schreef hij filmmuziek: Koyaanisqatsi (1983), Mishima (1985), The thin blue line, Powaqqatsi, A brief history of time, Candyman, Kundun (1997) en The Truman show (1998, in 1999 bekroond met de Golden Globe Award voor de beste filmmuziek); dansmuziek: A descent into the maelstrom en In the upper room ; theatermuziek: The photographer, 1000 airplanes on the roof, The mysteries en What's so funny?; en symfonische muziek: Itaipu voor groot koor en orkest (1989), Low, the symphony (1993, gebaseerd op David Bowies album Low) en Heroes (1997, in samenwerking met David Bowie en Brian Eno).
 

 
   

Nieuwe pagina 1



uw eigen startpagina

copyright WorldwideBase 2005-2009