Dresden, Sem

(Amsterdam 1881 - Den Haag 1957)

Nederlands componist, dirigent en pedagoog. Dresden was een leerling van Bernard Zweers en Fred Roeske te Amsterdam en van Hans Pfitzner te Berlijn. Hij begon als koordirigent te Tiel en richtte in 1914 het Nederlands Madrigaalkoor op. In 1919 werd hij leraar compositie aan het Amsterdams conservatorium. Vijf jaar later volgde zijn benoeming tot directeur van dit instituut. Van 1923 tot 1927 was hij muziekcriticus voor De Telegraaf. Afgezien van de bezettingsjaren was hij van 1937 tot 1949 directeur van het Koninklijk Conservatorium te Den Haag.

Dresdens componeertrant is helder, ritmisch zeer rijk en boeiend, maar niet avant-gardistisch. Er zijn elementen van zowel het impressionisme als het classicisme (met name in de evenwichtige vormgeving) in terug te vinden. Tot zijn werken behoren de opera François Villon (1957; georkestreerd door Jan Mul in 1958); verschillende oratoria (o.a. Saint-Antoine, 1953, Sint-Joris, 1956), andere koorwerken (Chorus tragicus, 1927, Carnavalscantate, 1954), liederen, pianowerken, orgelwerken, kamermuziek en orkestmuziek (o.a. de veel gespeelde orkestsuite Dansflitsen, 1952, en de vele concerten, waaronder die voor viool, hobo, fluit, piano en orgel).

Dresdens naam wordt in Nederland het meest genoemd in verband met de voortreffelijke bewerking die hij maakte van het overbekende handboek Algemene muziekleer van Worp.