LAND VAN HERKOMST : Engeland

GESCHIEDENIS
In 1260 stelde Sir Elias de Midhope in Engeland de eerste meute Harriers samen. Sommigen beschouwen de Harrier als een voortzetting van de Southern Hound en de Greyhound; anderen vinden dat hij een iets kleinere versie van de Foxhound is. Nog anderen beweren dat de West County Harrier het resultaat was van de kruising tussen de Beagle en de St. Hubertus Hound.  In het begin van de 20ste eeuw was er nog maar één meute van Harriers in West County, Engeland.  De Foxhound werd door de plaatselijke bewoners gekruist met de nog bestaande zuivere exemplaren, om zo het type te redden.  Deze toevoeging van Foxhoundbloed maakte deze langzame, middelgrote hond aanzienlijk sneller.  Hoewel de Harrier soms een iets zwaarder hoofd heeft, lijkt hij in bouw en gedrag sterk op de Foxhound. Hij is echter gespecialiseerd in het achtervolgen van hazen. Ooit werd te voet gejaagd, maar de mode vereiste snellere honden die paarden konden bijhouden. De grote vraag is, of de naam van deze meutehond ontleend is aan het Engelse 'hare' (haas) of aan het Normandische 'harier' (hound).

IDEALE RASKENMERKEN
Schouderhoogte: diverse klassen; reuen en teven tot 48 cm of van 48 cm tot 55 cm maximaal. Gewicht : 21 tot 27 kg.  Uiterlijk: sterke, lichte hond; soepel, zelfverzekerd gangwerk. Vacht : glanzend, gladaanliggend, stevig; zachtere haren op de oren, onderkant van de staart licht bevederd. Kleur : alle kleuren en kleurencombinaties, met of zonder witte aftekeningen. Hoofd: expressief, niet te lang, tamelijk lange snuit, eerder spits dan vierkant; middelmatig grote hazelnootkleurige of bruine ogen; laag aangezette hangoren. Staart: lang, hoog aangezet, uitlopend in een punt.
AARD : de populariteit van de Harrier wordt gehinderd door zijn grotere verwant, de Engelse Foxhound.  Het ras geniet echter van zijn middelmatige status.  De Harrier is, ondanks zijn sterke natuurlijke instincten, een uitstekende metgezel ( speciaal voor mensen die op het land wonen ).  Zij worden aanbevolen voor jagers en niet-jagers.
BIJZONDERHEDEN
De Harrier heeft door zijn oude afstamming wortels in een ver verleden.  De Romeinen maakten al melding van de jacht met brakken of lopende honden (in het Engels worden ze 'hounds' genoemd, in het Frans 'chiens courants').  Vooral de Keltische adel moet rond het begin van de jaartelling in West-Europa de jacht met brakken hebben bedreven. Adellijke lieden bewezen hun moed door te paard achter de brakken aan te racen en de prooi, waaronder wolven en beren, in een persoonlijk gevecht te doden. In Groot-Brittannië ontwikkelde deze jacht zich in latere eeuwen tot de meutejacht op haas (Harriers) en vos (Foxhounds) door de landadel. In Frankrijk werd te voet gejaagd met de kortbenige en kleinere lopende honden. Maar alle status ging uit naar de jachtmeutes van de koning en hogere adel, die bestonden uit grote meutehonden, zoals de voorouders van de tegenwoordige Grand Blue de Gascogne, de Grand Gascon-Saintongeois, de Poitevin of de Grand Griffon Vendéen. Het kennelpersoneel bestond uit honderden personen en kosten noch moeite werden gespaard. Meutes werden op welluidendheid van de stemmen van de verschillende honden samengesteld en de jacht verliep vaak in een dolle galop, waarbij op strategische punten nieuwe meutes aan de bestaande troep werden toegevoegd. Niet-adellijke personen mochten vroeger geen jachthond bezitten. Daar stonden zelfs draconische straffen op. Tijdens de Franse Revolutie werden ook de jachtmeutes een kopje kleiner gemaakt. De tegenwoordige Franse Brakken zijn voor een groot deel teruggefokt uit restbestanden, die werden gekruist met Engelse Hounds. De Grand Anglo-Français is daar een sprekend voorbeeld van. De Harrier zelf heeft op die manier veel invloed op Franse lopende honden van het middenslag gehad.