LAND VAN HERKOMST : België

GESCHIEDENIS
De Tervuerense Herdershond ( of Tervueren, Belgische Herder, Chien de Berger Belge ), is één van de vier variëteiten van de Belgische Herdershond en is genoemd naar de stad Tervuren.  De extra "e" is op de één of andere manier in de rasnaam geslopen. Oorspronkelijk werd hij als 'scheper' ( schaapshond ) gehouden en als bewaker van huis en erf.  Aan het einde van de vorige eeuw begonnen de rassen hun definitieve vorm te krijgen en werden zij vernoemd naar Belgische steden en dorpen. Als oprichter van het Tervuerense ras wordt de brouwer M. Corbeel vermeld. Zijn geelbruine hond werd gekruist met een zwarte langharige hond, die eigendom was van M. Donhieux.  Het resultaat van deze kruising werd het prototype van de Tervueren.  In 1897 besloot de Belgische Kennelclub tot erkenning van vier varianten: de Groenendaeler, de Tervuerense Herder, De Laekense Herder en de  Mechelse Herder. De vier variëteiten verschillen alleen qua kleur en beharing, maar zijn qua raspunten gelijk.Nu is hij vooral een populaire gezelschap- en showhond. Het mooie, wolfachtige type komt fraai tot uiting bij deze variëteit. Ze zijn trouw, aanhankelijk en hebben ruim beweging nodig. Ze kunnen ook goed worden afgericht als waak- en verdedigingshond, speurhond of politiehond, want ze zijn zeer talentvol in gehoorzaamheid.

IDEALE RASKENMERKEN
Schofthoogte: reuen 61 tot 66 cm en teven 56 tot 61 cm. Het gewicht bedraagt ongeveer 28 kg. Uiterlijk: de Tervuerense Herder is middelmatig groot, harmonisch gebouwd, met kwiek en waakzaam gedrag. Het lichaam is niet te breed, maar wel diep.  De rug is recht en zonder hoog getrokken buik. Benen zijn stevig en middelmatig lang. De hals is tamelijk lang, zonder keelhuid.. Vacht : lange, rechte, dikke vacht; korter haar op het hoofd, de voorkant van de benen en de buitenkant van de oren. Kleur : Tervuerense Herders komen voor in rood, bruingrijs gemêleerd en alle schakeringen van bruin tot grijs, met een zwart masker.  Staart: middellange pluim met een zwarte punt. Oren : prikoor of staand oor.  De oren zijn grotendeels zwart.
VACHT : lang stokhaar, m.a.w; de dekharen zijn langer dan 6 cm, waartussen de dikke ondervacht voorkomt. Kort haar komt voor op de snuit en poten. Deze honden hebben een mooie kraag en broek.  VERHARING : blokverharing.  DAGELIJKSE BEHANDELING : met grove kam en borstel de vacht verluchten. Opgepast : niet te veel ondervacht uithalen.  GROTE BEHANDELING : in de rui komt de ondervacht los te zitten, alsook wat dekharen. Met het herdersharkje haalt men er alles uit wat los zit. Liever niet wassen. Echt neiging tot klitvorming heeft deze vacht niet, behalve achter de oren en in het veel langere haar aan de staart, en ook op plaatsen waar het haar duidelijk op elkaar wordt gedrukt, zoals in de oksels. Kijken of er vuil in de ogen zit en reinigen, oren reinigen en nagels knippen indien nodig.  VOOR- EN NADELEN VAN DE VACHT : mits goed uitgeborsteld, geen wezenlijke haaroverlast. In de ruiperiode is er veel verzorging nodig, anders ontstaan er klitten.
AARD : de Tervueren is één van de meest plezierige Herdersrassen.  Het is een manusje-van-alles, plezierig om te trainen en een bekwame beschermer.  Hij moet wel met een strakke hand geleid worden.  Eigenaars van deze hond vinden hem, wanneer hij eenmaal is afgericht, een aanhankelijke en verantwoordelijke hond.  Het is een intelligente, snelle, sterke en alerte hond.  Het is een stoere bewaker.
ACTIVITEIT : de Tervuerense Herder heeft veel beweging nodig om in conditie te blijven. Het ras is bestand tegen alle weersomstandigheden en verblijft graag buiten. Hij is geschikt voor africhting en presteert uitstekend bij gehoorzaamheids- en africhtingsproeven.  Wanneer deze honden buitenshuis voldoende beweging krijgen, zijn ze in huis erg rustig.
OPVOEDING : deze honden moeten als puppy in hun zelfvertrouwen gesterkt worden. Neem ze mee naar onbekende plaatsen en laat ze onder begeleiding kennismaken met allerlei mensen en dieren. Zorg ervoor dat deze ontmoetingen positief verlopen. Deze honden leren vrij snel en reageren goed op de stem van hun baas. Slaan en schreeuwen in absoluut niet nodig en kan zelfs een omgekeerde uitwerking hebben. Een zachte, maar beslist kordate hand doet wonderen. Deze rassen zijn geschikt voor verschillende takken van de hondensport, waaronder behendigheid en Fly-Ball.
BIJZONDERHEDEN

De nogal zeldzame Laekense Herdershond ( zie foto rechts ) is ook één van de vier variëteiten van de Belgische Herdershond. Hij heeft een ruwharige vacht en dat zorgt voor een uniek uiterlijk. Over het hele lichaam is het haar ongeveer 6 cm lang. Op het hoofd is een duidelijk 'garnituur' aanwezig ( wenkbrauwen, snor en baard ), maar dat mag niet te overdreven zijn. De kleur is als die van de Mechelse Herdershond en Tervuerense Herdershond, namelijk zwartgevlamd vaalros. Vooral op de snuit en de staart is hij donker gevlamd. Ook de Laekense heeft onder zijn warrelige vacht een gestroomlijnde, wolfachtige lichaamsbouw. Zijn lichaam is stevig en goed geproportioneerd. De oren zien er ietwat klein uit en zijn hoog op het hoofd geplaatst. De schofthoogte gaat van 56 tot 66 cm, met een gewicht van om en bij de 28 kg. Zijn gangwerk is vrij, actief en levendig. Deze variëteit werd ooit gebruikt als waakhond op de bleekvelden van linnenweverijen in de buurt van het plaatsje Boom, niet ver van Brussel. Tijdens het bewind van koningin Marie Henriette, was dit dé hond om te hebben en dé favoriete schaapsherder. Hij is nog steeds waaks, intelligent en opgewekt en bovendien zeer aanhankelijk en trouw. Een goed gesocialiseerde, goed opgevoede Laekense is een uitstekende gezelschapshond. Het is een hond die zich goed aanpast en een sterke wil heeft. Het is echter aanbevolen op reeds op jonge leeftijd met discipline en training te beginnen.  De overheersende persoonlijkheid en zijn aangeboren waakinstincten maken van hem een bekwame, maar ook behoedzame hond.  Heden ten dage is hij echter de minst voorkomende van de vier Belgische Herders.