LAND VAN HERKOMST : Canada


GESCHIEDENIS
De kleine afmeting van de Tahltan is geen indicatie van zijn jachtbekwaamheid of onverschrokkenheid. De Tahltan Indianen die hem fokten waren zeer beschermend voor hun honden en gaven het fokken door van generatie op generatie. De Indianen gebruikten de honden om op zwarte beren, grizzly beren en lynxen te jagen. De jachtmethode van de Tahltan was het afleiden van de prooi door rondjes om het dier te rennen en op een luidruchtige manier naar het dier te blaffen. De Indianen vonden het noodzakelijk om eerst een voorbereidend jachtritueel te volgen om de honden te prikkelen voor de grote jacht. Dit ritueel hield in dat de honden met het kuitbeen van een wolf in de achterhand gestoken werden vervolgens in canvas tassen werden meegenomen naar de plek waar berensporen gevonden waren. De 'vermiste' mevrouw Harriet A. Morgan was de laatste fokker van Tahltans in Canada, voordat ze de honden in een canvas stopte en met de dieren naar Californië verhuisde. Dit gebeurde in het jaar 1951. Niemand weet wat er van mevrouw Morgan en haar kennelhonden geworden is. Sinds die tijd zijn er geen nieuwe Tahltans geregistreerd.

IDEALE RASKENMERKEN
De Tahltan Bear Dog of Chien d'ours de Tahltan lijkt een kruising tussen een vos en een terriër, met een kenmerkende en komische staart die op een scheerkwast lijkt en glasachtige elektrische ogen die wild in de oogkassen dansen. De vacht is kort en dik. De kleur is zwart/wit of blauw-grijs/wit. De schofthoogte bedraagt 30,5 tot 40,5 cm en het gewicht 6,5 tot 7 kg. De staart, de unieke vlag van de Tahltan, is lang, dik, wordt rechtop gedragen en eindigt in een klapsigaar effect. De honden hebben meestal effen zwarte hoofden met willekeurige zwarte vlekken op een wit lichaam.
AARD
De Tahltan honden waren zeer gehard en bedreven. Hun eigenschappen waren zeer geschikt voor de oorspronkelijke eigenaars, maar zelfs als ze nog in leven zouden zijn, zijn het dubieuze gezelschapsdieren en zouden ze zich al snel vervelen zonder beren die ze kunnen vangen.