Levenswijze
Wetenschappers denken dat witte haaien een totale omkering van
hun leefgewoonten doormaken als ze een bepaalde verhouding van
lengte en gewicht bereikt hebben. Het lijkt er op, dat dieren
die 'tevreden' dicht onder de zeespiegel geleefd hebben,
volkomen onverwachts hun oorspronkelijke jachtgebieden verlaten
en voor altijd verdwijnen in de donkere diepten van de oceaan.

Ook neemt men wel aan, dat de witte
haai een geslachtsomkering van een mannelijk naar vrouwelijk
dier doormaakt als hij een bepaalde grootte heeft bereikt. Dit
zien we ook bij de lipvis en de blauwe marlijn. Mogelijk
verzekert de natuur zich op deze manier van het overleven van de
soort. Want een grote, gezonde vis heeft betere kansen gezonde
jongen ter wereld te brengen.
Voedsel en jachtmethode
Bijna ieder levend wezen in de oceaan is een mogelijke prooi
voor de grote witte haai, maar... hoe groter hoe beter.
Tonijnen, makreelachtige vissen en zwaardvissen vormen zijn
lievelingskostje, maar zeeleeuwen, robben en dolfijnen zijn
acceptabele tussendoortjes.
De witte haaien jagen meestal alleen, maar zodra er bloed van
een prooi in het water terecht is gekomen, worden soms meer
witte haaien naar de prooi toe gelokt.
Er bestaan geen recente onderzoekingen naar de variatie in het
dagelijks voedsel van de witte haai. Het voedselaanbod is
afhankelijk van de watertemperatuur en de voor handen zijnde
prooidieren.
|
Men neemt aan dat de witte haai steeds eet
als hij op een prooi stuit, ook al heeft hij zich nog korte tijd
daarvoor volkomen volgegeten. Als het moet kan hij daarna ook
geruime tijd zonder voedsel. De scherpe reukzin is voor de witte
haai het belangrijkste zintuig om prooidieren in het water op te
sporen en zodoende van levensbelang voor een succesvolle jacht.
De punt van zijn neus is bezaaid met duizenden kleine openingen
die tezamen dit belangrijke reukzintuig vormen. Door deze
hoogontwikkelde neus kan hij zelfs de kleinste hoeveelheden
bloed in het water ruiken.
De witte haai beschikt voor de jacht bovendien nog over een
echoloodsysteem.
Specifieke aanpassing
De tanden zijn tot circa zeveneneenhalve centimeter lang,
driehoekig en met getande randen om de prooi te pakken. Evenals
bij andere haaien kunnen verloren gegane of afgebroken tanden
vervangen worden. De volgende tand ligt al in rust klaar op het
"lint". Bij verlies van een tand gaat het "lint" draaien en komt
de nieuwe tand tevoorschijn.

De witte haai en de mens
Veel aanvallen van haaien op de mens bleken het werk te zijn van
de mensenhaai. Dit werd onomstotelijk aangetoond aan de hand van
tandafdrukken in aan flarden gescheurde surfplanken en
beschadigde boten.
|

De witte haai is de meest begeerde buit
voor hobby-hengelaars. Zij beschouwen hem als de vangst van hun
leven. Deze haai is duidelijk te herkennen aan zijn hoge,
driehoekige rugvin en aan zijn halvemaanvormige, krachtige
staart. Haaienvlees smaakt niet bijzonder lekker, omdat zijn
urine door het vlees heen via de huid wordt uitgescheiden. Er
wordt daarom alleen op hen gejaagd voor de sport van het jagen.
Er is verbazend weinig bekend over de witte haai. Tot nu toe is
het niet gelukt deze haai in zijn natuurlijke gebied te
bestuderen, omdat hij maar weinig voorkomt en zichzelf
voortdurend in beweging moet houden. Onderzoek heeft aangetoond
dat hij niet in gevangenschap te houden is, zodat hij ook op die
manier niet bestudeerd kan worden. Des te meer reden voor het
ontstaan van allerlei fabeltjes vooral bij de bijgelovige mensen
op de eilanden in de Stille Zuidzee.
Korte feitjes
· Grote witte haaien kunnen toebijten met een kracht van enige
tonnen per vierkante centimeter.
· Mensenhaaien kunnen een druppel bloed in 4,6 miljoen liter
water ruiken.
· Er zijn enorme, versteende tanden gevonden die passen bij een
haai van 30 meter lengte.
· De witte haai moet 24 uur per dag een snelheid van
drieeneenhalve kilometer per uur halen om voor voldoende
zuurstof in zijn bloed te zorgen.
· Een witte haai stikt binnen enkele minuten wanneer hij
achteruit door het water getrokken wordt.
|