(1905-1980) Frans filosoof van het existentialisme. Na de Tweede Wereldoorlog werd Sartre een bewonderaar van de Sovjetunie, maar hij veroordeelde het stalinisme na de inval in Hongarije in 1956. Hij kreeg in 1964 de Nobelprijs voor Literatuur, maar weigerde deze. In Sartres filosofie was vrijheid een basisgegeven van het menselijk bewustzijn en was God slechts een wensdroom. Eerst benadrukte hij een extreem individualistisch vrijheids- en verantwoordelijkheidsbesef, later ontwikkelde hij een meer sociaal gekleurd vrijheidsbegrip. Hij sympathiseerde met het marxisme, maar waarschuwde voor het dogmatische wegdrukken van de menselijke vrijheid. Sartre was prominent in vele actuele debatten waarin hij o.m. het kolonialisme fel bestreed. Hij schreef ook een aanklacht tegen het martelen. In zijn politieke filosofie legde hij sterke nadruk op het engagement, de betrokkenheid bij een zaak die niet beperkt moest blijven tot woorden maar zich ook in acties (demonstraties e.d.) moest uiten. Hij was o.m. zeer uitgesproken in veroordelingen van de Algerijnse oorlog en de Vietnamoorlog, en organiseerde symbolische tribunalen samen met Bertrand Russell.