header kids

 


 maak van deze website uw startpagina !

WorldwideBase
Alle wwbase pagina's

 

 De Gelaarsde Kater

 

Meer sprookjes : klik hier >>

 

Er was eens een arme molenaar met drie zonen. En toen hij stierf liet hij als enige erfenis na : een molen, een ezel en een kater.
Nu, de verdeling was eenvoudig. Er kwam niet eens een notaris bij te pas. De oudste kreeg de molen, de tweede de ezel en de derde kreeg de kater.
De jongste was wanhopig : mijn broers zullen hun brood goed kunnen verdienen als ze samenwerken, zei hij. Maar als ik mijn kater heb opgegeten en mofjes van zijn pels heb gemaakt, dan kan ik even goed van de honger sterven !

Eerst deed de kater alsof hij niets had gehoord, maar toen begon hij heel ernstig te spreken : wees niet zo bedroefd meester, zei hij, geef me enkel een zak en een paar laarzen en ge zult zien dat ge nog niet zo slecht bedeeld zijt.
De jongeman geloofde niet veel van die praatjes, maar hij was al zo dikwijls verbaasd geweest over de lenigheid van het dier, dat hij het toch maar eens wou proberen.
De kater kreeg zijn laarzen. Hij trok ze dadelijk aan, gooide de zak op zijn rug en hield het touw stevig vast tussen zijn voorpootjes, en vertrok.
Hij kwam aan een heuvel waar het wemelde van de konijnen. Hij had zemelen en melkdistels in zijn zak gestopt en toen hij een goed plaatsje had gevonden, strekte hij zich uit op de grond, alsof hij dood was.
Er zou wel een jong konijn komen dat de valstrikken van de wereld nog niet kende en dom genoeg zijn om in de zak te kruipen.
Hij lag er nog maar pas of er zat al een jong konijntje in de zak. De kater trok aan het touw en een ogenblik later was het konijntje dood.
Welgemutst ging de kater met zijn buit naar de koning. Hij werd binnen gelaten in het koninklijk paleis en zei, met een diepe buiging, Sire ik breng u hier een wild konijn, met de onderdanige groeten van de Markies van Karabas.
Zeg aan uw meester, antwoordde de koning, dat het mij veel genoegen doet en dat ik hem bedank.
Een volgende keer kwam de kater aan het hof met twee mooie patrijzen, die hij in een korenveld gevangen had. De koning was erg in zijn schik en gaf hem rijkelijk drinkgeld. Af en toe bracht de kater de koning een fijn stuk wild, met de groeten van zijn meester.
Op een dag, toen hij wist dat de koning met zijn mooie dochter een uitstapje zou maken langs het water, kwam hij zijn meester verwittigen.
Als ge nu uw kans wilt wagen, zei hij, volg me dan.
Neem op de plaats die ik u zal aanduiden een bad in de rivier en laat mij maar begaan.
De Markies van Karabas begreep er niets van, maar hij deed wat de kater hem vroeg. Toen hij in het water lag te plonsen kwam de koning voorbij. De kater stond langs de kant en riep uit volle borst : 'help, help, de Markies van Karabas verdrinkt !'
De koning hoorde het en toen hij de kater herkende beval hij zijn lijfwacht om dadelijk de Markies te helpen.
Ondertussen maakte de kater de koning wijs dat de kleren van de Markies gestolen waren, maar de schelm had ze zelf onder een steen verstopt.
Toen gaf de koning het bevel aan zijn officieren om één van zijn mooiste kledingstukken te gaan halen voor de Markies van Karabas.
De koning was buitengewoon vriendelijk en de Markies viel dadelijk in de smaak van de prinses. Hij moest maar eens vriendelijk in haar richting kijken en zij was stapelgek op hem. Hij zag er keurig uit in het mooie kostuum. De koning liet hem plaats nemen in zijn koets en het uitstapje werd vervolgd. De kater was blij dat alles zo vlot ging, maar zijn werk was nog niet gedaan.
Hij liep de koets een eindje vooruit en toen hij een groep maaiers zag riep hij hen toe : 'de koning komt hier straks voorbij en wie niet zegt dat alles de eigendom is van de Markies van Karabas, wordt in kleine stukjes gehakt.'
De koning vroeg inderdaad van wie dit mooie veld was en allemaal riepen ze 'van de Markies van Karabas'.
Ondertussen was de kater weer verder gelopen naar een groep korenbinders en opnieuw deed zich hetzelfde voor. Zo loog de kater voor zijn meester veel mooie bezittingen bij elkaar.
Toen kwam hij aan een groot kasteel. De kasteelheer was een menseneter, de grootste en rijkste die er ooit geleefd heeft. Al de landerijen waar de koning was voorbij gekomen waren van hem. De kater besloot deze menseneter te bezoeken. De menseneter deed zich heel vriendelijk voor en bood de kater een zetel aan.
Ik heb gehoord, zei de kater, dat bij u in elk dier kunt veranderen ... bijvoorbeeld in een leeuw of een olifant !
Dat is zo, onderbrak hem de menseneter, en ik zal het u bewijzen.
De menseneter veranderde in een leeuw en de kater schrok zo van deze reusachtige leeuw, dat hij het volgende ogenblik al in de goot zat.
Dat was geen kleinigheid en levensgevaarlijk, want laarzen zijn niet gemaakt op om een dak te klauteren.
Toen de menseneter zijn ware gedaante opnieuw had aangenomen, kwam de kater pas naar beneden.

Oef, was me dat schrikken, zei de kater. Maar ik heb nog iets anders gehoord, zei hij, dat gij u ook in een muis of een rat kunt veranderen ... maar dat geloof ik niet !
Wat, niet geloven, brulde de menseneter en even later trippelde een klein muisje over de vloer.
Wip, deed de kater; hij pakte de muis beet en at hem op.
Toen kwam de koning aan en wilde natuurlijk het mooie kasteel bezoeken.
De kater hoorde de koets over de ophaalbrug rijden en kwam naar buiten. Majesteit, zei hij, en boog weer diep, wees welkom op het kasteel van de Markies van Karabas.
Hoezo, zei de koning verwonderd, is dit ook al van U ? Er bestaat beslist niets mooiers dan dit binnenplein met de omgevende gebouwen. Mag ik het ook eens van binnen bekijken ?
De Markies reikte de prinses de hand en ze volgden de koning die  brandde van nieuwsgierigheid.
Ze kwamen aan een grote zaal waar een mooi gedekte tafel klaarstond ... voor de menseneter.
De prinses was duidelijk verliefd op de Markies en de koning was zo ingenomen van het mooie kasteel dat hij na een paar bekers koppige wijn zei : 'Markies, het zal alleen maar van u afhangen als gij mijn schoonzoon wordt !'
De Markies boog tot op de grond en zei ontroerd dat het voor hem een grote eer zou zijn.
Een dezelfde dag nog vierden ze de bruiloft.
Nu kreeg de kater natuurlijk een hoge bediening. En muizen vangen .... dat deed hij nog enkel eens uit verveling.
 
   

Nieuwe pagina 1

© copyright WorldwideBase 2005-2009