• Een dreumes die voor het eerst zijn eigen willetje en onafhankelijkheid ontdekt, verzet zich tegen zijn ouders. Hij wordt puur geleid door de drang om tegen zijn ouders in te gaan, maar is zich nog niet bewust van de gevolgen van dit gedrag.
• Bij een peuter is dit besef wel aanwezig. Net als een jaar daarvoor voelt hij sterk de behoefte om onafhankelijk en zelfstandig te zijn. Maar tegelijkertijd is hij ook bang om zich op die manier los te maken van zijn ouders. Een deel van hem zou het liefst nog even veilig klein blijven. Een peuter voert dus niet alleen strijd met zijn ouders, maar ook met zichzelf.

De perioden waarin je kindje opstandig is, zijn cruciaal voor de ontwikkeling van zijn persoonlijkheid. Hij leert dan dat hij een zelfstandig en onafhankelijk individu is, met een duidelijk ego en een eigen wil. Hij realiseert zich dat hij zich los moet maken van jullie, zijn ouders, en zijn eigen beslissingen moet nemen. Deze ontwikkeling verloopt stapje voor stapje en gaat door totdat je kindje volwassen is. In een aantal afzonderlijke perioden treedt deze ontwikkeling extra sterk op de voorgrond.

Wanneer je peuter begint te 'puberen', vertoont hij de volgende gedragskenmerken:

• drang naar zelfstandigheid en onafhankelijkheid
• egocentrisme
• frustratie en angst
• drang naar zelfstandigheid en onafhankelijkheid.

Je peuter wil zelf beslissen wat hij doet en wanneer hij iets doet. Hij komt in opstand zodra jij hem het gevoel geeft dat hij iets 'moet'. Dat wil hij immers zelf bepalen. Bovendien wil je kindje alles zelfstandig doen, zonder jouw hulp. Hij protesteert als je hem iets uit handen neemt of op jouw manier wil laten doen. Deze aandrang leidt dus telkens opnieuw tot een conflictsituatie.

Nu hij zijn eigen ego heeft ontdekt, is dat het enige wat telt voor je peuter. Hij is zo sterk met zichzelf bezig dat hij niet in staat is om zich in een ander te verplaatsen. Dit kan hem tot een echt tirannetje maken. Alles moet op zijn manier en alles is van hem. Hij ziet dit gedrag niet als iets verkeerds. Toch komt hij onmiddellijk in opstand als de rollen een keer zijn omgedraaid en jij je (volgens hem) tiranniek gedraagt.

Veel van wat je peuter zelf wil doen en beslissen, kan hij nog helemaal niet. Dat frustreert hem, waardoor hij makkelijk vervalt in een driftbui. Je kindje raakt bovendien verward door al die tegenstrijdige emoties en neigingen die hij voelt. Hij wordt boos op zichzelf omdat hij graag zelfstandig wil zijn, maar dat tegelijkertijd nog niet goed durft. Daarnaast maakt deze wervelstorm van gevoelens hem onzeker en bang.

Zijn 'nee-reactie' doet hij niet om jou te pesten en vervelend te zijn, maar het is het resultaat van een natuurlijke ontwikkeling die hij niet kan onderdrukken. Het is belangrijk dat je hier op een verstandige manier mee omgaat. Je dreumes bouwt op deze momenten immers aan de fundamenten van zijn persoonlijkheid.
De onderstaande tips kunnen je helpen om op een positieve manier om te gaan met de 'nee's' van je kleine:

• reageer rustig
• geef je kind een keuze
• leid hem af
• wees resoluut.

Het is niet altijd makkelijk om je geduld te bewaren wanneer je dreumes voor de zoveelste keer niet mee wil werken. Toch is het beter om niet kwaad te worden. Dat maakt het verzet van je kindje vaak alleen maar heviger en kan makkelijk leiden tot een driftbui. Misschien helpt het als je bedenkt dat hij er zelf ook weinig aan kan doen.

Je stimuleert de zelfstandigheid van je kindje als je hem in plaats van slechts één, meerdere opties biedt. Bovendien is de kans dat hij met "Nee!" reageert dan aanzienlijk kleiner. Vraag dus: "Wil je een hapje doperwtjes of een hapje aardappeltjes?" in plaats van "Wil je nog een hapje?". Omdat je kleine zo het gevoel krijgt dat hij beslist wat er gebeurt, zal hij minder snel dwars gaan liggen. Let dus op je vraagstelling (de manier waarop je hem iets vraagt), dus zo weinig mogelijk 'directe vragen', waarop hij met 'ja' of 'neen' kan antwoorden en die in deze fase dus sowieso met een 'nee' beantwoord worden.

Vaak is het helemaal niet nodig om je kleine een vraag te stellen waarop hij met "Nee!" kan antwoorden. Als hij in bad moet, hoef je hem dat niet te vragen. Je kunt hem gewoon al babbelend mee naar boven nemen, uitkleden en in bad zetten. Dat werkt het beste als je ondertussen een spelletje doet of doorgaat op datgene waar je dreumes toch al mee bezig was. Indien hij ondertussen toch ergens een poging doet om te laten aanvoelen dat hij niet akkoord gaat met wat je gaat doen, ga er dan niet op in, maar doe en praat rustig verder alsof dat een vanzelfsprekendheid is en je zijn reactie niet echt hebt opgemerkt.  Dit noemen we een vorm van 'negeren'.

Er zijn momenten waarop je absoluut geen discussie kunt gebruiken en iets gewoon moet gebeuren. Dan kun je je kleine maar het beste voor een voldongen feit stellen. Zo leert hij tegelijkertijd dat er bepaalde grenzen zijn en dat jij in een aantal gevallen het laatste woord hebt.  Ook dat moet kunnen en hierbij is geen hardhandige manuele aanpak noodzakelijk, m.a.w. je hoeft de kleine niet door mekaar te schudden ! Zo toon je je eigen onmacht als ouder en het maakt je kind nog opstandiger.  Gebruik hiervoor de intonatie en het volume van je stem ... je hoeft niet persé te roepen : gewoon traag, duidelijk verstaanbaar en met een vaste (ietwat diepe) rustige stem een resoluut einde maken aan de discussie. Punt !