We vinden het als ouders helemaal niet leuk wanneer ons kind ferm  'ambetant' doet en nog minder om er met iemand over te praten.  Ouders hebben laten we zeggen een 'aangeboren eergevoel' in verband met hun kind(eren), zodat er in feite niet teveel 'ongewone' dingen naar de buitenwereld toe mogen gebeuren, of het ouder-eergevoel wordt aangetast en de ouder gaat zich schamen en hult zich in stilzwijgen.
Wanneer je kind een bepaald of bepaalde gedragsproblemen of 'ongewenst gedrag' vertoont, heeft dat echter wel een reden. Ongewenst gedrag kan vele oorzaken hebben en het komt in onze maatschappij méér en méér voor. Wanneer dat ambetant doen of ongewenst gedrag éénmalig is of heel sporadisch voorkomt, dan is er niet echt een probleem.  Het wordt pas problematisch wanneer je kind ten pas en ten onpas en frequent ongewenst gedrag gaat vertonen.
Het is in de eerste plaats belangrijk om de ware reden van een bepaald gedrag of gedragingen te achterhalen en dan pas kan er echt aan gewerkt worden.

Herinner je : het karakter van een kind kan je niet veranderen, maar wel zijn of haar gedrag bijsturen !

Je spreekt van probleemgedrag als een kind regelmatig ongewenst gedrag vertoont. De omgeving bepaalt of het gedrag van een kind problematisch is of niet. Dergelijke oordelen zijn gebaseerd op opvattingen en verwachtingen die de betrokkenen hebben, afhankelijk van verschillende factoren zoals de gemeenschap en de cultuur waar het kind in opgroeit, het waarden- en normenbesef, enzovoort.  Daarom kunnen beoordelingen per persoon verschillen.
Concreet betekent dit dat 'het verwachte gedrag' van je kind afhankelijk is van de plaats(en) waar hij of zij vertoeft en de personen en situaties waar hij of zij mee te maken krijgt. Een perfect gewenst gedrag bestaat dus in feite niet : het wordt gecreëerd door je omgeving.

Bij tien procent van de kinderen met ongewenst gedrag is dit gedrag problematisch, dat wil zeggen dat het gedrag regelmatig voorkomt en een terugkerende storende factor wordt voor de medemens. Vanaf dat moment kunnen we effectief spreken van een probleemgedrag.

Voor het ontstaan en voortduren van ongewenst gedrag kunnen verschillende risicofaktoren worden genoemd.

Een aantal van deze faktoren zijn :

   -  het temperament van de leerling;
   -  de sociaal-economische situatie thuis;
   -  het gebrek aan kennis bij de opvoeders;
   -  relatieproblemen in het gezin.

Door deze faktoren kan ongewenst gedrag uitgroeien tot probleemgedrag. Vaak heeft het probleemgedrag een functie, bijvoorbeeld negatieve aandacht vragen. Met het in stand houden van deze functie blijft probleemgedrag bestaan.

Standaardadviezen die aangeven hoe je met gedragsproblemen bij kinderen moet omgaan, zijn niet te geven. Per kind moet gekeken worden naar mogelijke oorzaken voor het gedrag en moet gezocht worden naar de meest geschikte reactie op het gedrag van het kind. De manier van reageren bepaalt vaak of het gedrag zich doorzet of niet.

Algemene adviezen voor het omgaan met probleemgedrag :

• observeer wat er aan het gedrag voorafgaat;
• kijk wat er precies gebeurt;
• ga na hoe je hierop reageert;
• let op het effect op het gedrag van het kind;
• wissel met anderen van gedachten over ongewenst gedrag;
• bepaal of een kind wel of niet doorverwezen moet worden voor deskundige hulpverlening;
• pak problematisch gedrag zo vroeg mogelijk aan om erger te voorkomen;
• pleeg overleg over de aanpak met de opvoeders en de school van het kind;
• ga na of het gedrag thuis verschilt van het gedrag op school;
• neem desnoods contact op met een organisatie die u kan helpen of die u kan doorverwijzen naar een dienst die u bij deze problematiek begeleidt.

Werken aan het probleemgedrag van een kind kan dus duidelijk een verandering in het gedrag van de ouders met zich meebrengen. In dergelijk geval is het noodzakelijk dat je als ouder jou 'aangeboren eergevoel' waar we het over hadden opzij schuift en evenzeer werkt aan jou gedrag, dan je kind aan het zijne of het hare !