Een baby mag dan in feite nog maar een klein en relatief hulpeloos menske lijken, toch heeft hij perfect dezelfde behoeften, wensen en verlangens als de grotere menselijke exemplaren. Net zoals wij heeft hij een overlevingsdrang, wil hij eten, drinken, warmte, sociaal contact en vooral véél 'AANDACHT'.  Wij als volwassenen hebben net dezelfde behoeften, maar dan iets meer genuanceerd. Ook als volwassene staan wij centraal in ons eigen leven, willen wij voldoende aandacht en willen wij toch op één of andere manier 'belangrijk zijn'.

We kunnen er niet omheen ... als we willen weten hoe een mens in mekaar zit, moeten we kijken naar zijn behoeften.  En als we spreken over behoeften, dan komen we automatisch terecht bij de goeie ouwe 'behoeftenpyramide' van Maslow :

Een woordje uitleg.   

Een pyramide beklim je niet van bovenaf dus we starten als mens beneden, bij de primaire biologische behoeften. Dit zijn de zaken die als mens onontbeerlijk zijn om onze 'overlevingsdrang' (waar wij het reeds over hadden) te kunnen realiseren. 
Dit betekent dat we nood hebben aan eten, drinken, zuurstof, kleding, onderdak, enzovoort.  Deze behoeften zijn voor ons primair, met andere woorden, wanneer deze behoeften of één van deze behoeften niet ingevuld worden, dan gaat er iets mis.  Dan kunnen wij onmogelijk door naar de volgende verdieping van de pyramide, want dat tekort gaat ons leven domineren omdat het 'overleven' bedreigd is.  In principe heeft ieder mens het recht op de 'bevrediging' van deze elementaire behoeften, maar de werkelijkheid leert ons dat dit niet zo vanzelfsprekend is ( zie onze rubriek Mensenrechten ).

De tweede stap is het gevoel van veiligheid, geborgenheid, bestaanszekerheid. Een baby heeft niet alleen melk nodig, maar ook koestering, warmte, liefde, een vast ritme, regelmaat, orde, stabiliteit, rust. Door onverwachte en onvoorspelbare gebeurtenissen, of door inconsequent gedrag raken kinderen in de war, worden ze angstig. Als aan de fysiologische (primaire) en veiligheidsbehoeften is voldaan ontstaat vertrouwen. Het basisvertrouwen ontstaat in de eerste plaats in het contact met diegene die als voedende en verzorgende persoon optreedt, dus in de meeste gevallen de moeder. Wanneer er in die fase iets verkeerd loopt wordt het 'basisvertrouwen' van het kind geschonden en  geeft dat gevolgen voor de rest van z'n leven.  Dat kan zich later uiten in  'angsten', of het zich niet veilig voelen in deze wereld.  

Nog een trapje verder ... de derde fase.  Dit is de 'sociale fase' .... het gevoel van liefde, genegenheid, van ergens bij te horen. Onder 'liefde' verstaan we hier het 'gevoel van begrepen en aanvaard te worden'. Het gevoel van liefde is niet alleen het gevoel van liefde van iemand te krijgen, maar ook van liefde te kunnen 'geven' ! Ook jou kindje heeft duidelijk behoefte aan een band met de mensen om zich heen.

In een vierde fase komen we toe aan de behoefte tot erkenning en waardering. Dit situeert zich zowel bij jezelf (zelfvertrouwen en zelfwaardering) als tegenover de anderen (waardering en respect die je krijgt van de andere).  Waardering voor jezelf (zelfrespect, zelfvertrouwen) is de basis voor het kunnen geven van waardering aan anderen.

Wanneer we al deze fasen met succes hebben doorstaan komt er nog één behoefte boven water : de  'zelfverwezenlijking' of 'zelfontplooiing'. Dit is het verlangen om in feite meer te worden wie je in aanleg al bent. Een mens kan pas aan deze fase toekomen, wanneer al de vorige noden of behoeften ingevuld zijn.  We spreken hier over het leren ontdekken, het verder werken aan en het maximum ontplooien van  je mogelijkheden.

Het spreekt voor zich dat de eerste drie fasen belangrijk zijn gedurende het eerste levensjaar. Wanneer we als ouder zorg dragen voor een goed georganiseerd invullen van de primaire behoeften van het kind, het kind een gevoel van geborgenheid en veiligheid bieden en op een liefdevolle manier het kindje laten voelen dat het er volledig bijhoort, dan leg je als ouder alvast een heel waardevolle basis voor de verdere stappen in het leven van jou kind (het zelfvertrouwen en de zelfontplooiing).

Omdat de taal die jij spreekt nogal wat verschilt van die van je baby, ga je automatisch over op een universele taal die zowel jij als je kindje duidelijk verstaat : het knuffelen !  Deze vorm van non-verbale communicatie ligt zo voor de hand en is zo menselijk, maar jammergenoeg hoort dat in onze volwassen-wereld niet echt meer thuis.  Een volwassene wordt  echter ook nog graag 'aangeraakt' of 'geknuffeld', maar dat gebeurt helaas veel te weinig.  Maar laten we bij onze baby blijven, die krijgt dus van ons een stevig potje knuffels. 

Hoe wordt onze hummel nu het liefst geknuffeld :  

• Lekker dicht tegen je aan
• Op je buik
• Ondersteund door je arm, met zijn rug tegen jou aan
• Op je arm over je schouder heen kijkend, met het hoofdje goed ondersteund
• Languit in je armen
• In een draagdoek
• Door hem zachtjes te aaien en te masseren

Ik denk dat we nu reeds een stukje dichter staan bij het antwoord op de vraag 'wat wil mijn kind nu eigenlijk' en 'wat verlangt mijn kind van mij'. We gaan dus nog een stapje verder en gaan in een volgende pagina eens uitpiepen welke momenten er in het eerste levensjaar van ons kindje heel belangrijk zijn om aan al die verlangens en behoeften te voldoen >>>