Aalscholvers, de familie Phalacrocoracidae van grote, donkere watervogels, uit de orde Pelikaanachtigen, met ca. 30 soorten, verspreid over bijna de gehele wereld. Zij hebben een lange snavel, met een haakvormige punt aan de bovensnavel. Bij het zwemmen wijst de snavel iets naar boven. Ze vliegen – met de hals wat naar boven gericht – in linie of in V-formatie. Het verenkleed wordt bij het duiken nat, zodat zij buiten het water de veren moeten laten drogen, waarbij ze een houding met gespreide vleugels aannemen.

Soorten
In Europa komen drie soorten voor.
De aalscholver (Phalacrocorax carbo) heeft een gemiddelde lengte van 90 cm; de kleur van het verenkleed is donkerbruin tot zwart met witte kin en wangen in het broedkleed (zie Vogels). Hij duikt en zwemt onder water op jacht naar prooi. Het voedsel bestaat vrijwel uitsluitend uit vis, met een zekere voorkeur voor aal, verder snoek, baars en haring. De vorm Ph. carbo sinensis is broedvogel van het vasteland van Europa. In 1962 waren er in Nederland slechts 800 broedparen in twee kolonies, een absoluut dieptepunt; in 1985 waren er 10!300 paren in een stuk of tien kolonies waarvan enkele zeer recent gesticht. Enkele grote kolonies liggen o.a. in Wanneperveen en in het natuurreservaat Naardermeer. Aalscholvers broeden ook in de Oostvaardersplassen en in het Breede Water (gem. Westvoorne). Zij nestelen hier in bomen; in andere landen ook wel op rotsen. Er worden 3–4 (soms tot 6) eieren gelegd. De jonge aalscholvers gaan in het winterhalfjaar voor een groot deel naar het zuiden. De volwassen vogels zwerven hier rond, ook aan de kust.
In België broedt de aalscholver in een kolonie in het natuurreservaat De Blankaart (prov. West-Vlaanderen). De vorm Ph. carbo carbo is o.a. broedvogel in Groot-Brittannië en Noorwegen; in Nederland is deze vorm slechts enkele malen aangetroffen. Aalscholvers kunnen vrij oud worden (zo'n twintig jaar) en zijn pas na drie à vier jaar volwassen. De aalscholver behoort tot de orde van de roeipotigen. Hij komt voor op alle continenten van onze aarde. Meestal leeft hij in kustgebieden van zeeën en in de nabijheid van meren, je treft hem niet op volle zee aan.
De aalscholver is ongeveer 1 meter lang, zijn vleugels hebben soms wel een spanwijdte van 1,50 meter. Het verenkleed is glanzend zwart-groen en bruin, de ondersnavel en de hals zijn wit. In de broedtijd krijgen de mannetjes witte veren op hun kop en in de nek.
Aalscholvers hebben een lange, slanke, rekbare hals. Op de bovensnavel zit een haak. In tegenstelling tot pelikanen duiken aalscholvers wel naar prooidieren. Ze zijn ongeveer 20 tot 30 seconden onder water en ze zwemmen met behulp van de zwemvliezen aan hun poten. De staart doet dan dienst als roer.
Het verenkleed van de aalscholver is waterdoorlatend. Dit moet wel omdat hij anders niet zou kunnen duiken. Wanneer de vogel een vis pakt neemt hij deze eerst mee naar de oppervlakte. Daar slikt hij hem dan door. Na een succesvolle jacht gaat de aalscholver naar een rustige plekje aan de oever. Hier schudt hij het water uit zijn veren.
Aalscholvers zijn zeer sociale dieren. Ze broeden dicht naast elkaar, zal ze vliegen vormen ze een V-formatie.
Deze vogels zijn niet zeer geliefd bij vissers omdat ze grote hoeveelheden vis eten.
De kuifaalscholver (Ph. aristotelis aristotelis), 75 cm lang, broedt en is standvogel op rotsige kusten en eilanden van West-Europa; deze is in Nederland en België een zeldzame kustvogel; hij is vooral op pieren, zoals de havenhoofden van IJmuiden, nu en dan te zien. De vorm Ph. aristotelis desmarestii broedt op de rotsige kusten aan de Middellandse Zee.
Veel kleiner dan de aalscholver is de dwergaalscholver (Ph. pygmaeus). Het verenkleed is glanzend groenachtig zwart, kop en hals echter roodbruin. Het voorhoofd draagt een kleine opstaande kuif. De soort broedt in moerassen en aan rivieren o.a. in Bulgarije, Turkije en om de Kaspische Zee; buiten de broedtijd leeft hij ook in het oostelijk deel van het Middellandse-Zeegebied.