Aardbevingen zijn een veel voorkomend en eigenlijk heel normaal verschijnsel. Meestal hoor je er in het nieuws ook weinig van, omdat het dan vaak om kleine aardbevingen gaat en er dan meestal geen schade ontstaat. De aarde is eigenlijk 'altijd een klein beetje in beweging' en maakt kleine schokkende bewegingen, zonder dat we daar iets van kunnen merken. Enkele malen per jaar komen er ernstige aardschokken voor.
Vaak denken we dat alle soorten aardbevingen dezelfde oorzaak hebben, maar dit is niet waar. Aardbevingen kunnen op vier manieren ontstaan :

- Doordat een meteoriet op aarde inslaat
- Door het instorten van ondergrondse grotten binnen in de aarde
- Door het uitbarsten van vulkanen
- Door plotselinge verschuiving van gesteentelagen

Deze laatste noemt men ook 'tektonische aardbevingen'. Op onderstaande tekeningen zie je duidelijk de drie verschillende vormen van verschuiving van gesteenten. Figuur 1 : de horizontale verschuiving - figuur 2 : de verticale verschuiving omhoog en figuur 3 : de verticale verschuiving omlaag.

figuur 1

figuur 2

figuur 3

De trillingen die vrijkomen bij een aardbeving worden gemeten met een 'seismograaf'. Op de foto hiernaast zie je een afbeelding van het begin van een aardbeving. Zoals je ziet zijn er altijd kleine trillingen. Pas als de wijzer heel ver uitslaat is er sprake van een grote aardbeving. De kracht van een aardbeving kunnen we ook uitdrukken volgens de bekende 'schaal van Richter'. Zo krijgt elke aardbeving een getal, van 1 tot 12 . Een 1 op de schaal van Richter is een hele zwakke aardbeving. Maar een 7 op de schaal van Richter is al een sterke aardbeving en een 12 op de schaal van Richter is een hele zware aardbeving, die het hele landschap kan verwoesten en zelfs rotsen doet scheuren.
 

Rond het jaar 1620 kwam de geleerde en kaartenmaker Francis Bacon op een idee. Terwijl hij naar de kaart van de wereld keek, leek het net alsof de grote continenten (werelddelen): Afrika, Noord- en Zuid-Amerika en Europa stukjes van een legpuzzel waren en dat ze bijna in elkaar pasten. Op de tekening hierbij kan je dat goed zien. Frances Bacon dacht dat alle land vroeger aan elkaar vast had gezeten en nu langzaam uit elkaar aan het drijven was.
Andere geleerden vonden zijn theorie maar niks en het idee werd weer snel vergeten. Totdat in het begin van de jaren 60 van vorige eeuw deze theorie weer werd opgediept. Het werd een ware revolutie in de geschiedenis van de 'geologie'.

Het blijkt dat de aardkorst in het midden van de Atlantische Oceaan regelmatig openscheurt en deze scheuren worden weer opgevuld met vloeibaar gesteente (magma) uit de aarde. Op deze manier wordt er steeds meer bodem op de oceaan gemaakt en drijven de werelddelen steeds verder uit elkaar. Dit gebeurt alleen bij de nieuwe oceanen zoals de Atlantische Oceaan en de Indische Oceaan.
Omdat de nieuwe oceanen steeds groter worden, worden de oude oceanen in elkaar gedrukt. De Middellandse Zee noemen we een zee, maar eigenlijk is het een hele oude oceaan die zover in elkaar gedrukt is dat hij steeds kleiner is geworden.

Hele grote platen steen en aarde van kilometers lang worden in de geologie 'schollen' genoemd. Soms worden twee schollen langs elkaar gedrukt zoals op de bodem van de Middellandse Zee. De druk tussen de schollen wordt steeds groter en groter totdat ze plotseling van elkaar los schieten. De schollen op de bodem van de oceaan duwen dan in de grond van het vasteland van Griekenland. De ene schol schuift over of onder de andere schol. Dit noemen de geologen 'subductie'. De grond komt op die plek omhoog en de aardbodem begint dan enorm te schudden en dit noemen we een 'aardbeving'.